ေန႔စဥ္ အလွတရား

ဒီတစ္ခါေရးမွာ မြန္မြန္ေန႔စဥ္ ရံုးမသြားခင္ မိတ္ကပ္လိမ္းခ်ယ္နည္း နဲ႔ အလွအပေရးရာမ်ား ျဖစ္ပါတယ္ .. မြန္မြန္အလွျပင္ရင္ မၾကာပါဘူး .. အေတာ္ေလးျမန္တယ္ ေျပာလို႔ရတယ္ .. 

မိတ္ကပ္မလိမ္းခင္ မ်က္ႏွာေဆးပါတယ္ ... မ်က္ႏွာေဆးတာ Estée Lauder Facial Foam နဲ႔ဖြဖြေလး သစ္ပါတယ္ .. လက္သည္းနဲ႔ အသံုးမျပဳရပါ .. မကုတ္ရပါ .. ေခြ်းေပါက္က်ယ္ၿပီး ဝက္ျခံထြက္လာတတ္ပါတယ္ .. မ်က္ႏွာကို အဝတ္နဲ႔ ဖြဖြေလး သုတ္ပါ .. မ်က္ႏွာမွာ ဝက္ျခံရွိရင္ Dalacin T အရည္ အနည္းငယ္တို႔ပါတယ္ .. Lancôme Toner တစ္စက္ ခ်ၿပီး လိမ္းပါတယ္ .. Lancôme Lotion အနည္းငယ္ လက္ညွိဳးေပၚတင္ၿပီး လိမ္းပါတယ္ .. Suncover အေနနဲ႔ Estée Lauder ကထုတ္တဲ့ SPF 50 ပါတဲ့ Cream လိမ္းပါတယ္ .. မ်က္ႏွာမွာ အမည္းစက္ အနည္းအက်ဥ္းရွိတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ Concealer နဲ႔ ဖံုးပါတယ္ .. ၿပီးရင္ Loreal  မိတ္ကပ္ရည္ အနည္းငယ္ယူၿပီး လိမ္းပါတယ္ .. Press Powder အေနနဲ႔က ႐ုံးဆို Maybelline သံုးပါတယ္ ..အၿပင္ထြက္ရင္ Chanel .. တခါတေလ Press Powder မသံုးခင္ သနပ္ခါး ေရက်ဲေလး လိမ္းပါတယ္ ၿပီးမွ Press Powder သံုးပါတယ္ .. မ်က္ရစ္ကို အေရာင္ရင့္ရင့္သံုးၿပီး အေပၚနားေလးကို အေရာင္ေဖ်ာ့ သံုးပါတယ္ .. ရံုးဆိုရင္ေတာ့ လက္ေဆာင္ရထားတဲ့ Estée Lauder သံုးၿပီး အျပင္ဆိုရင္ေတာ့ Chanel သံုးပါတယ္ .. အခု Chanel အရမ္းႀကိဳက္ေနတယ္ .. Chanel က တစ္ေနကုန္ မိတ္ကပ္မပ်က္ပဲ မ်က္ႏွာေပၚ ၾကာၾကာအထားခံပါတယ္ .. အားလံုးၿပီးရင္ေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းအတြက္ Lipstick သံုးၿပီး မွ Lip Linear သံုးပါတယ္ .. 

မြန္မြန္ သံုးတာေတြက မိတ္ကပ္ အေရာင္ေတြခ်ည္းပဲ .. မိတ္ကပ္လိမ္းရင္ အထူခ်ည္း မလိမ္းပဲ ေျပေျပေလးပဲ လိမ္းပါတယ္ .. 

ေန႔စဥ္သံုုး အလွအပ အသံုုးအေဆာင္မ်ား

အက်ႌမဝတ္ခင္ ခ်ိဳင္းနံ မနံေအာင္ Nivea Roll-on သံုးပါတယ္ .. ငယ္ငယ္ကတည္းက အေမက အက်ႌမဝတ္ခင္ အလွျပင္ရတယ္ .. ဒါမွ အျပင္ထြက္မယ့္ အက်ႌက မေပမွာတဲ့ ... မိန္းကေလးဆိုရင္ ေရခ်ိဳးၿပီးရင္ ထမီပတ္ရင္ပတ္ ဒါမွမဟုတ္ မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါ အရွည္ကို ကိုယ္မွာပတ္ရင္ပတ္ရတယ္ .. 

ရံုးသြားရင္ ေရေမႊးမဆြတ္သြားဘူး .. အျပင္သြားရင္ေတာ့ သားေတြနဲ႔ အတူတူ ေရေမႊးအတူတူ ဆြတ္တယ္ ..   

ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ လက္နဲ႔ေျခေထာက္ကို Hand Therapy လိမ္းပါတယ္ .. Crabtree & Evelyn ပါ ..  ေျခေထာက္ေကာ လက္ေကာ ၾကည့္လိုက္ရင္ စိုစိုေလးနဲ႔ ၾကည့္ေကာင္းပါတယ္ .. 

Crabtree & Evelyn

အျပင္ထြက္မယ့္ အက်ႌဝတ္ၿပီးသြားရင္ ဆံပင္က ၁ခ်က္ ၂ခ်က္ ဖီးလိုက္တာနဲ႔ ၿပီးၿပီ .. အခုအခ်ိန္ထိ ဝါသနာပါတာ ဆံပင္ကို အမ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္တာ .. အရင္က မြန္မြန္ဆံပင္ ထိုင္လိုက္ရင္ ၾကမ္းျပင္နဲ႔ေတာင္ထိတယ္ .. ဆံပင္အံုကလဲ အေတာ္ကိုထူတာ .. ဆံပင္ေၾကာင့္ လူကလဲ တအားပိန္တာ .. အခု ဒီလဲေရာက္ ဆံပင္က အေတာ့္ကိုပါးတာ .. အခု ကုတ္ဝဲညႇပ္ထားတယ္ .. 

ဝက္ျခံထြက္လာရင္ မညစ္ရရင္ မေနႏိုင္ဘူး .. လက္နဲ႔ ဝက္ျခံညစ္ထုတ္ပါတယ္ .. ၿပီးရင္ Dalacin T တို႔ပါတယ္ .. ရန္ကုန္ျပန္ရင္ အၿမဲဝယ္ပါတယ္ .. ၿပီးရင္ OXY 10 နည္းနည္းခပ္ထူထူ ဖံုးပါတယ္ ...  သနပ္ခါးထူထူ အုပ္ပါတယ္ .. ၁ေန႔ ၃ႀကိမ္ ၃ရက္ဆက္တိုက္ လုပ္ေပးႏိုင္ရင္ အမည္းစက္ေတာင္ မက်န္ပါဘူး.. 

ဆံပင္ကို ေခါင္းမေလွ်ာ္ခင္ ဆန္ေဆးေရနဲ႔ ေဆးခ်ပါ တယ္ .. ထမင္းမခ်က္ခင္ ဆန္ကို ေရနဲ႔ေဆးတဲ့ အခါ မသြန္ပစ္ပဲ ပံုးတစ္ခုနဲ႔ ခံထားပါတယ္ .. ေရခ်ိဳး ေခါင္းေလွ်ာ္ရင္ မ်က္ႏွာကို ဆန္ေဆးရည္နဲ႔ သစ္ပါတယ္ .. ဆန္ေဆးရည္ ခံထားတဲ့ပံုးေပၚ ေခါင္းကို ထားၿပီး ေရခြက္နဲ႔ ေခါင္းကို ဆန္ေဆးရည္ အခါခါ ေလာင္းပါတယ္ .. ၿပီးမွသံုးေနက် Shampoo နဲ႔ေလွ်ာ္ပါ .. ဆန္ေဆးရည္က ေခါင္းကို ဦးေရေအးေဆးတဲ့ အျပင္ ဆံပင္အကြ်တ္ သက္သာေစပါတယ္ .. ၁ႀကိမ္ထဲ လုပ္လို႔ မရပါဘူး ..  ေခါင္းေလွ်ာ္တိုင္း မပ်က္မကြက္ ျပဳလုပ္ေပးရမွာပါ .. .. ဆန္ေဆးရည္နဲ႔ မ်က္ႏွာသစ္ေပးျခင္းျဖင့္ မ်က္ႏွာႏုပ်ိဳေစပါတယ္ .. 

မိန္းကေလ:တိုင္း ဒီထက္ ပိုၿပီးလွႏိုင္ၾကပါေစ .. 

Blog လာလည္သူ အားလံုး က်န္းမာရႊင္လန္းပါေစရွင္ .. 

ကြ်န္မရဲ႕စိတ္အစာ

အခု တေလာ ရံုးမွာ အေတာ္ေလး အားေနေတာ့ Mobile ကေန စာေတြေရးျဖစ္ေနပါတယ္ .. အိမ္ေရာက္မွ နည္းနည္း တည္းျဖတ္လိုက္ေတာ့ သိပ္အခ်ိန္မကုန္ေတာ့ဘူးေပါ့ ...

မြန္မြန္အႀကိဳက္ဆံုးေကာ မႀကိဳက္တာေကာ အကုန္ ေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္ .. လက္၀တ္ရတနာထဲဆို စိန္ကို ႀကိဳက္တယ္ .. လက္၀တ္ရတနာ ၀ယ္မယ္ဆိုရင္ စိန္ကလြဲျပၿပီး ဘာမွမ၀ယ္ပါ ... စိန္ဆိုရင္လည္း အသန္႔ဆံုး အနာအဆာ မပါတာမွ ဝယ္ပါတယ္ .. 

အေမဆံုးေတာ့ သူမ်ား စိန္နားကပ္လာေရာင္းတယ္ .. သားအဖ ႏွစ္ေယာက္လံုး စိန္အေၾကာင္း နားမလည္ေတာ့ ႏွပ္ခ်ခံရတယ္ ... ၇ေသာင္းေပးရတယ္ .. ေငြလိုေတာ့ ျပန္ေရာင္းတာ ၂ေသာင္းရေအာင္ေတာင္ မနည္းေရာင္းရတယ္ ... စိန္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ နားလည္တဲ့ အေဖ့ညီမ အေဒၚကို အကူအညီေတာင္းရတယ္ .. ပိုက္ဆံလက္ထဲရွိရင္ မသံုးမိေအာင္ စုမိေအာင္ ေရႊ၀ယ္တယ္ .. 

ရန္ကုန္မွာ အလုပ္လုပ္တုန္းက Bonus ရေတာ့ အမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ ေငြလိုရင္ ျပန္ေရာင္းရေအာင္ ေရႊလက္စြပ္ ၁ကြင္းဝယ္တယ္ .. အခုထိရွိေသးတယ္ .. ပိုက္ဆံရွိရင္ ေရႊဝယ္တာ မမွားဘူးလို႔ထင္တယ္ .. ျမန္မာစကားပံုေတာင္ရွိေသးတယ္ .. မရွိဝမ္းစာ ရွိတန္ဆာတဲ့ .. 

ေနာက္ပိုက္ဆံအိတ္႐ူးတယ္ .. ပိုက္ဆံအိတ္ အေကာင္းစား Branded ၂အိတ္ ဝယ္ထားတယ္ .. ၂အိတ္ေတာ့ရွိသင့္တယ္ ထင္တာပဲ .. Louis Vuitton ကို 2010 မွာ ဝယ္ထားၿပီး Chanel ကို 2014 မွာ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ရထားတယ္ .. ရံုးသြားရင္ေတာ့ လက္ေဆာင္ရထားတာပဲ သံုးတယ္ .. ရံုးအတြက္သံုးရမွာ ႏွေျမာတယ္ .. 

Cosmetics လဲ႐ူးတဲ့အထဲပါတယ္ .. ေက်ာင္းတက္ေနစဥ္ Loreal သံုးတယ္ ... အလုပ္လဲလုပ္ ကိုယ္တိုင္ ေငြရွာႏိုင္တဲ့ အခါ Lancôme or Estée Lauder Whitening Series သံုးတယ္ .. အၿမဲလဲ မဝယ္ႏိုုင္ပါဘူး .. Bonus ရမွ ဝယ္ႏိုင္တာပါ ..

စာဖတ္တာ ဝါသနာပါတယ္ .. အလွအပလဲ စိတ္ဝင္စားတယ္ .. ရသ ဖတ္တာမ်ားတယ္ .. ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္လို႔ရွိရင္ စာအုပ္ဆိုင္ေရာက္ရင္ ဝယ္လာတာ အမ်ားႀကီး .. စာအုပ္ေစ်းကလဲ အေတာ္ကို ေစ်းႀကီးလာတယ္ ..

အခုေနာက္ပိုင္း Hand Cream သံုးျဖစ္ေနတယ္ .. အရင္က သံုးရတယ္ဆိုတာ မသိဘူး .. RC မွာ လုပ္တုန္းက Marketing Manager ဆီက Christmas Present ရတာ .. သံုးရတာ ေကာင္းတယ္ .. အထူးသျဖင့္ မြန္မြန္႔လက္ေခ်ာင္းမွာ အရင္က အျဖဴဖတ္ေလးေတြ ရွိတယ္ .. အဲဒါသံုးၿပီး လံုးဝ မရွိေတာ့ဘူး .. အမ်ိဳးအစားက Crabtree and Evelyn ပါ .. အနံက Lavender ဝယ္ထားတယ္ .. မြန္မြန္က လက္ေခ်ာင္းေရာ ေျခေခ်ာင္းေရာ လိမ္းတယ္ .. အဲဒါလိမ္းၿပီး လက္သည္းခြံ ေျခသည္းခြံေတြ မာလာတယ္ .. အရင္လို မက်ိဳးလြယ္ေတာ့ဘူး ..

Crabtree & Evelyn

ေရေမႊးကေတာ့ တခါမွ မဝယ္ဘူး .. လက္ေဆာင္ရတာေတြပဲ သံုးတယ္ .. အက်ႌေကာပဲ .. ရံုးသြားရင္ ဝတ္ဖို႔ G2000 Shirt ပဲဝယ္တယ္ .. မဂၤလာေဆာင္ ရွိရင္ေတာ့ Mark n Spencer က Dress ဝယ္တယ္ .. အၿမဲတမ္း ဘယ္ေတာ့မွ ဝယ္ေလ့ဝယ္ထေတာ့ မရွိဘူး .. အကႌ်ေတာ့ အရမ္း crazy ျဖစ္တဲ့အထဲ မပါဘူး ..

Windows Shopping ေတာ့ အၿမဲထြက္တယ္ .. အိမ္မွာေနရတာ ပ်င္းလို႔ေလ ... အလုပ္မွာခ်ည္းပဲဆိုေတာ့ အျပင္ထြက္ၿပီး မ်က္စိ အစာေကြ်းတာ .. ဓာတ္ပံု႐ိုက္တာ အရမ္းဝါသနာပါတယ္ .. အရင္က မဂၤလာေဆာင္ေတြ လိုက္႐ိုက္တယ္ .. FOC ႐ိုက္ေပးမွာပါ .. မိသားစု အျပင္ထြက္တာေလာက္ပဲ ႐ိုက္ျဖစ္တယ္ .. ဓာတ္ပံု႐ိုက္ၿပီးရင္ ကိုယ္ေတြလက္ေတြ နာလို႔ မ႐ိုက္ခ်င္ေတာ့တာ .. ကေလးပံုေတြဆို ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ ႐ိုက္တတ္တယ္ .. ႐ိုက္ခ်င္ရင္ေျပာ ႐ိုက္ေပးမယ္ .. FOC ႐ိုက္ေပးမွာပါ .. 

ငယ္ငယ္တုန္းက ႀကိဳက္တဲ့ အစားအေသာက္ အခ်ိဳ႕ ႀကီးလာေတာ့ မႀကိဳက္ေတာ့ဘူး ..  ပလို႔ေျပာင္းဖူး အႀကိဳက္ဆံုးပဲ ... ေစးေစးနဲ႔ စားလို႔ေကာင္းတယ္ .. Singapore Style Chili Crab from Jumbo Seafood Restaurant မႏၲေလး နန္းႀကီးသုတ္ ေၾကးအိုးအရည္ ၾကာဇံခ်ည္းပဲ မုန္႔ဟင္းခါး လက္ဖက္ခ်ဥ္ငံစပ္ မုန္႔လင္မယား ဝက္သားတုတ္ထိုး သာကူျပင္ မုန္႔ဗိုင္းေတာင့္ မုန္႔တီသုတ္ ရခိုင္စတိုင္ မႏၲေလးၿမီးရွည္ ႀကိတ္မုန္႔ ေရမုန္႔ ႀကိဳက္တယ္ ..  

ဟင္းခ်က္ရင္ မီးဖိုုေခ်ာင္ သန့္ရွင္းမွ ခ်က္တတ္တယ္ … အထူးသၿဖင္႔ ခ်က္မယ္႔ မီးဖိုု ေအာက္မွာ ဆီေတြရွိေနရင္ မခ်က္ခ်င္ဘူး … က်န္းမာမွ ၿဖစ္မွာေလ … ဒီေန႔ခ်က္တဲ႔ဟင္း ဒီေန႔ပဲစားတယ္ .. အဲဒီေတာ႔ တိုုင္းခ်က္တာ မ်ားတယ္ … ေနာက္ေန႔ဆိုု ဟင္းအနံေၿပာင္းသြားၿပီ … ၁ခုုခုုစားေတာ႔မယ္ဆိုု နမ္းၿပီးမွ စားတတ္တယ္ … မသိမသာေလးေပ့ါ ...

သူငယ္ခ်င္းဆိုလည္း အခ်င္းခ်င္း  လိုက္ၿပိဳင္ေနတာမ်ိဳး မႀကိဳက္ဘူး .. အဲဒါလိုမ်ိဳးဆိုရင္  ၁ေယာက္ထဲေန တာ ပိုေကာင္းတယ္လို႔ ယူဆတယ္ .. 

လူ၁ေယာက္က အကူအညီလိုခ်င္ရင္ ေငြေၾကးကလႊဲၿပီး ကူညီေပးလိုက္တယ္ .. သူ႔ဆီက ဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွ မရွိပဲ ကူညီလိုက္တာေနာ္ .. သူ႔ကိုကူညီလိုက္လို႔ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျပန္ကူညီရမယ္ဆိုတာ ဘာလုပ္ေပးရမယ္ဆိုတာ စိတ္ထဲ လံုးဝမရွိဘူး .. အျဖဴထည္ သန္႔သန္႔နဲ႔ကူညီတယ္ .. 

ေနာက္ရွိေသးတယ္ .. အမ်ားက ဒါက ေကာင္းတယ္ လုပ္ပါလား မြန္မြန္ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ဘူး .. ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ေျပာရရင္ လက္ေတြ႕က်မွ ယံုတယ္ .. လက္ေတြ႕ဆန္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရတယ္ .. 

အလုပ္ခြင္မွာလဲ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဒါေလးေပးလိုက္တာတို႔ မလုပ္တတ္ဘူး .. ၁ခုခု ေပးလိုက္ရလို႔ ရာထူးတက္သြားတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးထက္ ႀကိဳးစားလိုက္လို႔ရတာမ်ိဳးပဲ လိုခ်င္ပါတယ္ .. စကားကေတာ့ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ ေျပာဆိုဆက္ဆံပါတယ္ .. လူ႔ေအာက္က်ိဳ႕လိုက္လို႔ ကိုယ္က ဘာမွ မျဖစ္သြားပါဘူး .. 

"စ" လံုးမွာေနရင္ သည္းခံရပါတယ္ အေတာ္ေလး စိတ္ရွည္သည္းခံရပါတယ္ .. အရင္က မြန္မြန္ အလုပ္မွာဆို ေတာ္ေတာ္ သည္းမခံတာေနာ္ ... ၁ႏွစ္ ၁ခုပဲ .. အခု လုပ္ေနတာ ၃ႏွစ္ခြဲ သြားၿပီ .. ေရာမေရာက္ ေရာမလိုက်င့္ၾကံရတတ္တယ္ .. 

ေနာက္အမုန္းဆံုးရွိေသးတယ္ .. အဲဒါေျပာရရင္ ရွက္ဖို႔ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္ .. ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္မွာ လုပ္ေနတဲ့ ဗမာအခ်င္းခ်င္း ျမင္ရင္ေအာင္ စကားမေျပာခ်င္တာ အဖက္မတန္ သလိုလုပ္ေနတာ .. အရင္တုန္းက သိေနရင္ေတာင္ မေခၚမေျပာ လုပ္ခ်င္တာ အဲဒီလို လူမ်ိဳးလဲ မုန္းပါတယ္ ..  

ေနာက္ရွိေသးတာ တခ်ိဳ႕ေသာ မိန္းကေလးေတြ ေယာက်ၤားေလးေတြနဲ႔ စကားေျပာရင္ ေခါင္းပုတ္လိုက္ ဖင္ပုတ္လိုက္ ၾကည့္ရတာ လူျမင္ကြင္းမွာ မတင့္တယ္ပါဘူး .. ဗမာလူမ်ိဳး မိန္းကေလး ျဖစ္လ်က္ အက်င့္သိကၡာေတာ့ ရွိသင့္တယ္ ထင္တယ္ .. ႁခြင္းခ်က္အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားသား ၁ေယာက္နဲ႔ ဗမာ ဆက္ဆံေရး ဒါ တိုင္းတပါး ယဥ္ေက်းမႈအရ လက္ခံလို႔ရတယ္ ..

ေနာက္အဆိုးဆံုး မႀကိဳက္တာ ၁ခုက မြန္မြန္က လူ၁ေယာက္ကို ခ်စ္တယ္ ခင္တယ္ ဆိုရင္ အဲဒီလူအေပၚ သူ႔အေၾကာင္း မေကာင္းတာ သူ႔ကို Bully လုပ္တာမ်ိဳး မြန္မြန္႔ေရွ႕မွာလာေျပာလို႔ကေတာ့ အဲဒီလူက မြန္မြန္နဲ႔ ဘယ္ေလာက္သိေနပါေစ ပိုးစိုးပက္စက္ ေျပာဖို႔ ဝန္မေလးတတ္ဘူး .. အထူးသျဖင့္ အေဖ ခင္ပြန္း သားေတြအေပၚမွာေပါ့ ..

ပစၥည္း၁ခုဝယ္ရင္ အေကာင္းသံုးတယ္ .. ခဏခဏ ဝယ္ေနရတာ မႀကိဳက္ဘူး .. ခဏခဏဝယ္ရေတာ့ ပိုက္ဆံပိုကုန္တယ္ ...

ေနာက္လံုး၀မႀကိဳက္တာရွိေသးတယ္ .. "ပိုက္ဆံရွိမွ အေပါင္းအသင္း လုပ္တယ္ မရွိရင္ လမ္းေတြ႕ ေရွာင္သြားတယ္" အဲဒီလို စိတ္ထားမ်ိဳးရွိရင္ အစကတည္းက မခင္ခ်င္ပါနဲ႔ လာမေရာခ်င္ပါနဲ႔ .. မြန္မြန္သည္ အစကတည္းက ပိုက္ဆံမရွိဘူးလို႔ သေဘာထားလိုက္ပါ .. အဲဒါဆို ၂ဦး၂ဖက္ ေျပလည္သြားပါလိမ့္မယ္ .. မြန္မြန္ခံယူထားတာ မိတ္ေဆြဆိုတာ ဆင္းရဲသည္ျဖစ္ေစ ခ်မ္းသာသည္ျဖစ္ေစ မိတ္ေဆြဟာ မိတ္ေဆြပါပဲ .. ဒါကိုမွ မိတ္ေဆြစစ္လို႔ေခၚတယ္လို႔ ယူဆပါတယ္ .. 

စကားဆို ပြင့္ပြင့္လင္း ေျပာတာ ႀကိဳက္တယ္ မသိုမဝွက္ ျမံဳစိစိလဲ မေနတတ္ဘူး .. ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေနေတာ့ စိတ္ထဲ ေပါ့သြားသလို ခံစားရတယ္ .. စကားေျပာ ပြင့္လင္းေတာ့ လူေတြနဲ႔ ဆက္ဆံတာ သိပ္ေတာ့ အဆင္မေျပတတ္ဘူး .. တံုးတိ ေရွ႕ေနာက္ မစဥ္းစားပဲ ေျပာတာမ်ားတယ္ .. ေျပာရရင္ စကားေျပာ ပရိယာယ္ မႂကြယ္ဘူး .. 

ဘုရားတရားအေနနဲ႔ကေတာ့ သရဏဂံုကို မျပတ္ရြတ္ေနတယ္ .. သရဏဂံုရြတ္ေနတာ စလုပ္တဲ့ အလုပ္တိုင္းရြတ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနတယ္ .. ေန႔စဥ္ကေတာ့ သရဏဂံုကို ပုတီး ၁ပတ္ စိတ္ျဖစ္ပါတယ္ ..   ဒီႏွစ္ ေမြးေန႔ကစၿပီး ကိုးန၀င္း အခ်ိန္တိုင္း ပုတီးစိတ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္ .. 

ေနာက္ဆံုးေျပာခ်င္တာ မြန္မြန္ရဲ႕ စိတ္ေန စိတ္ထားကိုသာ ေရးသားထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ .. မည္သူ၁ဦး၁ေယာက္ကိုုမွ ရည္မွန္းၿပီး ေရးသားထားတာ မဟုုတ္ပါ

Blog လာလည္သူ အားလံုး က်န္းမာရႊင္လန္းပါေစရွင္

ကြ်န္မဘ၀ရဲ႔ ေက်းဇူးရွင္မ်ား

ေက်းဇူးရွင္ လို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ၿပီး ေရးခ်င္စိတ္ေပၚလာတာ။ ကြ်န္မ ဘ၀ရဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ေတြပါ။ ကြ်န္မကို ဒီလို အေၿခအေနထိေရာက္ေအာင္ စိတ္ဓာတ္ေတြ ခြန္အားေတြ ပံပိုးေပးခဲ႔တာပါ။ ကြ်န္မ ဘ၀မွာ မေမ႔ပါဘူး။ ကြ်န္မေရးခဲဲ႔တာ မွားခဲ႔ရင္ မသိ မနားလည္သူမို႔ ခြင္႔လႊတ္ေပးပါ။ မိဘ ကေတာ႔ ထိ္ပ္ဆုံးမွာ ရွိေနတာမို႔ မေရးေတာ႔ဘူးေနာ္။

ဆရာ ဦးထြန္းထြန္းႏိုင္

ကြ်န္မဘ၀မွာ ဆရာ႔ ကို ၁သက္ မေမ႔ပါဘူး ဆရာ။ ဆရာကို စသိတာ IAD က်တုန္းက သိတာပါ။ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္က BM က်ၾကတယ္။ BM ကို ၃ၾကိမ္က်တာ။ အရမ္းခက္တယ္။ BM က Business Management ေလ။ SAD က System Analysis & Design. သူငယ္ခ်င္း ၁ေယာက္က MCC မွာ ဆရာဦးထြန္းထြန္းႏိုင္ရွိတယ္။ ငါတို႔ကို SAD သင္ေပးမယ္တဲ႔။ SAD ဆိုတာ ကြ်န္မအတြက္ အရမ္းခက္ခဲတဲ႔ ဘာသာပါ။ ဆရာအိမ္မွာ Tution လိုသြားသင္တာပါ။ IAD စတက္တုန္းက UCST မွာ စတက္တာ။ အဲဒီတုန္းက MCC မွာ IAD Course မစ ေသးပါဘူး။ ကြ်န္မ ၁ႏွစ္ေလာက္ ေငြကုန္ အခ်ိန္ကုန္သြားတယ္။ SAD ၁သာသာကို ၃ၾကိမ္ေၿဖတာ ၃ၾကိမ္လုံးက်တယ္။ က်န္တဲ႔ ဘာသာေတြက်ေတာ႔ အမွတ္ေကာင္းေကာင္း နဲ႔ ေအာင္ တယ္။ ေနာက္ဆုံး ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ စဥ္းစားၾက တယ္။ MCC မွာ IAD Course စေနၿပီဆိုေတာ႔ သင္တန္းတက္ဖို႔ စာရင္းေပးတာ လက္မခံဘူး။ လူၿပည္႔သြားလို႔။ အဲဒါနဲ႔ KMD မွာ အပ္လိုက္တယ္။ သင္တန္းက ၁၀က္က်ိဳးေနၿပီ။ IAD System က ၁ဘာသာကို ၃ၾကိမ္က်ရင္ အစအဆုံး ၿပန္တက္ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ Exam Result ထြက္တုန္းက ဆိုရင္ ငိုခ်င္လိုက္တာ။ လမ္းသြားရင္ လမ္းေလ်ာက္ရင္ေတာင္ ငူတူတူၾကီး။ အဲဒီတုန္းက September လ။ စာေမးပြဲက December ေၿဖရမွာ။ KMD ကို အက်ိဳးအေၾကာင္းေၿပာၿပီး December ၄ဘာသာ ေၿဖမယ္ေပါ႔။ အားလုံး ၆ဘာသာရွိတာ။ သူတို႔က ၿဖစ္ရဲ႔လား။ ကြ်န္မတို႔ကလဲၿဖစ္ပါတယ္ဆိုၿပီး December မွာ ၄ဘာသာေၿဖဖို႔ အတည္ၿဖစ္သြားတယ္။ ကြ်န္မ စိတ္အညစ္ဆုံး က ေအာင္ၿပီးသားဘာသာေတြကိုပါ ထပ္ၿပန္ေၿဖရတာ။ ဆရာက အလုပ္မအားတဲ႔ ၾကားထဲကေန သင္ေပး တာ။ ပိုက္ဆံ ၁ၿပားမွ မယူပဲ သင္ေပးတာ။ ဆရာ စာသင္ေတာ႔ ဆရာက ကြ်န္မအား နည္းခ်က္ ကိုေတြ႔သြားတာ။ ကြ်န္မ စဥ္းစားတဲ႔နည္းလမ္းက အမ်ားနဲ႔မတူဘူးမွားေနတယ္။ ရေအာင္ၿပင္ေပး တယ္။ စာေတြလဲ ေမးတယ္။ ကြ်န္မတို႔ Dipolma Course ေတြက ဒါေမး ဒါေၿဖ မဟုတ္ဘူး။ unseen ေတြခ်ည္းပဲ။ ကိုယ္႔အယူအဆကို ေရးရတာ။ အယူအဆလြဲရင္ သြားေရာ။ SAD က ပထမအပိုင္းက အမွတ္္ေပးၾကမ္းတယ္။ ၁ပုဒ္ကို ၃၀ ၂ပုဒ္ ၆၀ ေပးတာ။ System ၁ခုေပးထားၿပီး DFD, ERD, Normalization ဆြဲရတာ။ အဲဒီမွာ ၁၀ မွတ္ရလဲ က်တယ္ သတ္မွတ္တယ္။ System က ဘာSystem လာမယ္ဆိုတာ မသိဘူး။ Example, Computer Sales System ကို ဘယ္လိုစလုပ္မလဲ။ အဲဒီလို စဥ္းစားရတာ ေနာက္မွာ ၄၀ဖိုးရွိေသးတယ္။ ၃နာရီအတြင္း အေၿဖရေအာင္ စဥ္းစားရတာ။ ဆရာက အသင္အၿပေကာင္းတယ္။ ဆရာက အတန္းထဲမွာ ေၿပာဘူးတယ္။ သမီး Idea ေလးေတြလႊဲေနတယ္တဲ႔။ အဲဒီစကား ၁ခြန္းေၾကာင္႔  အတန္းထဲမွာ ထိုင္ငိုတာ။ ဆရာလဲ Idea လႊဲေန တာကိုၿပင္ခိုင္းတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ December စာေမးပြဲေၿဖေတာ႔ SAD ကို Credit နဲ႔ေအာင္တယ္။ ၆၀ ေက်ာ္လာ ပဲ။ ေပ်ာ္လိုက္တာဆိုတာ မေၿပာနဲ႔။ ဆရာ႔ေက်းဇူးေၾကာင္႔ IAD Diploma Course ေအာင္ၿပီး M.Sc ဘြဲ႔အထိရလာခဲ႔တာပါ။ ဆရာ႔ေက်းဇူးေတြ သမီးအေပၚမွာ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ဆရာ႔နာမည္ ဆရာ႔ ေက်းဇူး သမီး ၁သက္ မေမ႔ပါဘူး။

ဆရာ ဦးညီညီ

ဆရာ႔ကို BCIS Course စတက္တုန္းက သိတာပါ။ ဆရာက ကြ်န္မကို စာ အရမ္းလုပ္လို႔ First Class Hons နဲ႔ေအာင္မယ္ဆုိၿပီးမွန္းထားတာ။ December စာေမးပြဲေၿဖေတာ႔ ကြ်န္မ စိတ္အရမ္းညစ္ေနတာ စိတ္ေလေနတာနဲ႔ (မေမးနဲ႔ေနာ္။ ေၿပာမၿပဘူး) Software Engineering ဘာသာ အမွတ္အမ်ားဆုံး Double ေပးတာ 16 Grade ေပါ႔  ၂ဆဆိုေတာ႔ 32။ Result ထြက္လာေတာ႔ 9 ပဲရတယ္။ ၂ဆဆိုေတာ႔ 18။ အရမ္းအမွတ္နည္းသြားတယ္။ ေသခ်ာတာက First Class Hons မမွီေတာ႔ဘူး။ ဆရာက အရမ္းဆူတာ။ ဆရာက ကြ်န္မ စာအရမ္းလုပ္လုပ္ မယုံေတာ႔ဘူး။ ဆရာက ကြ်န္မအေပၚယုံၾကည္မႈနည္းသြားတာေပါ႔။ ကြ်န္မ စာကို အရင္ကထက္ ၂ဆ ပိုလုပ္ခဲ႔တယ္။ ေအာင္စာရင္းထြက္လာေတာ႔ 2nd Upper Class Hons နဲ႔ေအာင္တယ္။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ႔ Reason နဲ႔လာတာ။ ကြ်န္မ Grade က မမ်ားဘူး ဒါေပမယ္႔ Percentage နဲ႔တြက္လိုက္ေတာ႔ 2nd Upper ထဲ၀င္ေနတယ္ဆိုလို႔ ဒီေက်ာင္းသူကို 2nd Upper Class Hons နဲ႔ေအာင္ပါတယ္ဆိုၿပီး Result ထြက္လာတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကြ်န္မ နာမည္ေတာင္ ၾကီးသြားေသးတယ္။ ကြ်န္မ ေအာင္စာရင္းသြားၾကည္႔ေတာ႔ ဆရာနဲ႔ေတြ႔တယ္။ ဆရာက ကြ်န္မကို မႏွိမ္ခဲ႔ရင္ ဒီလိုေတာင္ ၿဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူးတဲ႔။ ဆရာဆီမွာ ကြ်န္မအတြက္ ၀မ္းသာေနတယ္ဆိုတဲ႔ အၿပဳံး ကြ်န္မ ေတြ႔ခဲ႔ရတယ္။ ဆရာ ယုံၾကည္မႈကို ကြ်န္မ ၿပန္ရခဲ႔တယ္။ ဆရာက ဒီလို မလုပ္ခဲ႔ဘူးဆိုရင္ကြ်န္မ ေနာက္ဆက္တက္လဲ တက္လို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ 2nd Upper ထိဆို ဒီေက်ာင္းသူ/ေက်ာင္းသား စာလုပ္တယ္ဆိုၿပီး သတ္မွတ္ထား လို႔ ေက်ာင္းဆက္တက္ဖို႔ေလ်ာက္ရင္ လက္ခံ တာမ်ားတယ္။

ဆရာ ဦးေအာင္ေက်ာ္ၿမင္႔

ကြ်န္မဘ၀မွာ ေစတနာ၊ အနစ္နာ၊ ၀ါသနာ နာ၃နာနဲ႔ၿပည္႔၀တဲ႔ ဆရာလို ဆရာမ်ိဳး ကြ်န္မ ၁ခါမွ မေတြ႔ဖူးပါဘူး။ ဆရာက လူ႔ေလာကၾကီးထဲမွာ ၾကာၾကာ မေနရပါဘူး။ ကြ်န္မတို႔ IDCS Course အၿပီး ၁ႏွစ္အၾကာမွာ ဆုံးသြားခဲ႔ပါတယ္။ ဆရာက စာ အသင္အၿပလဲ ေကာင္းတယ္။ ဆရာက Computer Programming သင္တဲ႔ ဆရာေလ။ ဆရာက စာသင္ရင္ စိတ္၀င္စားေအာင္ ေက်ာင္းသားနားလည္ေအာင္ သင္တတ္တယ္။ ဆရာက သင္ခန္းစာ ၁ခု သင္ၿပီးတိုင္း စာေမးတယ္။ စာေမးတိုင္း အဖြဲ႔လိုက္ၿပိဳင္ခိုင္းတယ္။ သူက စာေမးလို႔ စာမရရင္ မတ္တပ္ရပ္ခိုင္းၿပီး ေနာက္ေက်ာင္းသားကိုေမးတယ္ ေနာက္ေက်ာင္းသားက မရရင္ ဆက္မတ္တပ္ ရပ္ ေနာက္ေက်ာင္းသား ဆက္ေမး ဆရာစိတ္ေက်နပ္တဲ႔အေၿဖရၿပီဆိုရင္ ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုတာ ရွင္းၿပၿပီး ထိုင္ခိုင္းတယ္။ ဆရာေမးရင္ ေက်ာင္းသားတိုင္း ေၾကာက္တာ ၁ခုရွိတယ္။ ဒီအေၾကာင္းအရာက ၿဖစ္သင္႔လား မၿဖစ္သင္႔ဘူးလား ၿဖစ္သင္႔တယ္ဆိုရင္ ဘာေၾကာင္႔ၿဖစ္သင္႔တာလဲ မၿဖစ္သင္႔ဘူးဆိုရင္ ဘာေၾကာင္႔ မၿဖစ္သင္႔တာလဲ ဆိုတာ အက်ိဳးအေၾကာင္းၿပရတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြက ဆရာ႔အေၾကာင္းသိိလို႔ ဆရာေၿပာတဲ႔ အတိုင္းလိုက္ေၿပာရင္ ဆရာက ၿပဳံးစစနဲ႔ ရီတယ္။ ဆရာစာသင္ေနတုန္း မရွင္းတာရွိရင္ ထေမးလို႔ရတယ္။ အထက္တန္းေက်ာင္းနဲ႔ မတူဘူး။ ဆရာ႔ကိုလဲ ေက်ာင္းသားတိုင္း ခ်စ္ေၾကာက္ ရိုေသၾကတယ္။ ဆရာ႔ကိုေတြ႔တိုင္း Good Morning မဂၤလာပါ လို႔ ႏႈတ္မဆက္ဘူး။ ေက်ာင္းသားတိုင္း IPO (အိုက္ပို) လို႔ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။ IPO ဆုိတာ Input Process Output ပါ။ စာေမးပြဲနားနီး ၂လ အလို ေက်ာင္းသား အကုန္လုံး ဆရာ႔အိမ္မွာ အိပ္ စားၿပီး မသိတဲ႔စာေတြကို ရွင္းၿပဖို႔ ေက်ာင္းသားေတြ သြား အိပ္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းသား အေယာက္ ၂၀ ေလာက္ရွိမယ္။ ဆရာက အားလုံးကို အလကားေကြ်းထား တာ။ ေယာက်ၤားေလး ၁ခန္း မိန္းကေလး ၁ခန္း အိပ္ၾကတာ။ မနက္ ၃နာရီအထိ စာလုပ္ၾကရတာ။ Exam Result ထြက္ေတာ႔ Distinction က အမ်ားဆုံး။ ၁ေယာက္ပဲလား က်တယ္။ ေအာင္ခ်က္ အရမ္းေကာင္းတယ္။ ကြ်န္မက IDCS (NCC, UK) - Section 6 ကပါ။

Uncle U Aung Khin

ကြ်န္မ Singapore မွာ စ ေရာက္ေရာက္ ခ်င္း အခက္အခဲအမ်ားၾကီး ရင္ဆိုင္ရတယ္။ ကြ်န္မကို အခက္အခဲ ၁ခုရွိတုိင္း အၿမဲ ေၿဖရွင္းေပးတတ္တဲ႔ Uncle ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ Student Visa အခက္အခဲ ၿဖစ္လို႔ Malay က Uncle သူငယ္ခ်င္းအိမ္ကို Uncle ကိုယ္တိုင္လိုက္ပို႔ ေပးခဲ႔တာ။ Uncle ေၾကာင္႔ လဲ Singapore မွာ ဒီလို အေၿခအေနထိ ေရာက္ေအာင္ ေနႏိုင္ခဲ႔တာပါ။

Uncle U Zaw Win Oo

Student Pass Approved ၿဖစ္အၿပီး ေနာက္ အိမ္ခန္းၿပသာနာေပၚလာေရာ။ အိမ္ခန္းမရခင္အထိ ကြ်န္မကို Uncle အိမ္မွာ ေပးေနခဲ႔ တဲ႔ ေက်းဇူးေတြကလဲ အမ်ားၾကီးပါ။

ကြ်န္မဘ၀ရဲ႔ေက်းဇူးရွင္မ်ားကို နာမည္နဲ႔ တကြ မွတ္တမ္းတင္ထားပါတယ္။ ကြ်န္မ ဘ၀ ၁သက္ မေမ႔႔ပါဘူး။ ကြ်န္မစာေရးတာ အမွား ပါခဲ႔ရင္ ခြင္႔လႊတ္ၾကပါလို႔

Blog လာလည္သူအားလုံး က်န္းမာရြင္လန္းပါေစရွင္ .....

၁ေန႔တာ အေၾကာင္းမ်ား

Blog ေရးခ်င္ေနတဲ႔ အေၾကာင္းအရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ၅ပုဒ္ေလာက္ေတာ႔ ရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ ၿဖည္းၿဖည္းခ်င္း ေရးသြားပါမယ္။ အခုေရးခ်င္တာက Singapore မွာ မိသားစု ၃ဦး ဘယ္လိုရုန္းကန္ ရသလဲ ဆိုတာကိုပါ။ February ကစၿပီး အလုပ္ အရမ္းမ်ားပါၿပီ။ ဘာၿဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ Maid ကို အလုပ္ထုတ္ပစ္ လို္က္တယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြလဲ ေနာက္ဆက္ေရးပါမယ္။ အေဖကေတာ႔ သမီးပိုပင္ပန္းမယ္တဲ႔။ သမီးပိုပင္ပန္းမယ္ဆိုတာ မွန္ေပမယ္႔ ရုံးက ၿပန္လာလို႔ရွိရင္ Maid ကိုေၿပာၿပီး ရင္ ေၿပာေနရတာက ပိုပင္ပန္းပါတယ္။ ပိုက္ဆံလဲကုန္ လူလဲပိုပင္ပန္းတယ္ေလ။ ထားေတာ႔ ေနာက္ မွေၿပာၾကတာေပါ႔။ 

၁ပတ္မွာ ၇ ရက္ရွိတာ Monday ကစၿပီးေၿပာၾကတာေပါ႔။ Monday ဆိုေတာ႔ ကြ်န္မရဲ႔ Job Assign က Main Office ေပါ႔။ မ်ားေသာအားၿဖင္႔ Outsource Co., မွာ ထိုင္ရတာ မ်ားတယ္။ Main Office ထုိင္တဲ႔ေန႔ဆိုရင္ အိမ္က 8:00 AM မွထြက္လဲရတယ္။ Outsource ထုိုင္ရတဲ႔ေန႔ဆိုရင္ 7:30 AM ထြက္မွရတယ္။ Outsource IT Manager က အပ်ိဳၾကီးေပမယ္႔ ကေလးရွိထားမွန္းသိလို႔ ကြ်န္မအလုပ္ခ်ိန္ကိုေၿပာင္းထားတယ္။ 8:30 - 5:30 တဲ႔။ အဲဒီေတာ႔ 8:30 AM မတိုင္မီအေရာက္သြားရတယ္။ ကြ်န္မအတြက္ စဥ္းစားေပးထားတဲ႔ အတြက္ေၾကာင္႔ ကြ်န္မက ၿပန္ၿပီး သိိတတ္ရမယ္။

မနက္ ၆နာရီႏိုးစက္ၿမည္တာနဲ႔ အိ္ပ္ရာကထရပါတယ္။ အိပ္ရာက ႏိုးရင္ မေန႔ညက ဆန္ေဆးထားတဲ႔ ထမင္းအိုးကို ခလုတ္ဖြင္႔လိုက္ရုံပါပဲ၊ ေရေႏြးအိုးထဲက ေရက်က္ေအးကို ၿဖည္႔၊ သားသား ေရေႏြးက်ိဳဖို႔ အတြက္ ေရထည္႔ၿပီး မီးခလုတ္ဖြင္႔၊ ေရေႏြးအိုး ၁အိုးတည္။ မေန႔ညက အဆင္႔သင္႔ ၿပင္ထားတာေတြက္ို Fridge ထဲကေနထုတ္။ သားသားအတြက္ ဆန္ၿပဳတ္ၿပဳတ္ဖို႔ ဆန္ၿပဳတ္အိုးတည္။ ၿပီးေတာ႔မွ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္ စားဖို႔ အတြက္ ဟင္းခ်က္၊ မနက္ဟင္းခ်က္ဖို႔ အတြက္ ညကတည္းက ၿပင္ဆင္ၿပီး Fridge ထဲထည္႔ထားၿပီး မနက္ေရာက္ ေကာက္ထည္႔လိုက္ရုံပါပဲ။ တည္ထားတဲ႔ ေရေႏြးအိုဆူေတာ႔ သားသားအတြက္ မနက္စာ Biscuit မုန္႔ကို ႏို႔မႈန္႔ ေရေႏြးဆူဆူထည္႔ၿပီး ေခ်လိုက္ရုံပါပဲ။ မေန႕ညကတည္းက ေပါင္းထားေသာ ႏို႔ဗူးထဲက ၁ဗူးကိုထုတ္ၿပီး သားသား ေက်ာင္းမွာေသာက္ဖို႔အတြက္ ႏု႔ိဗူးထဲ ႏို႔မႈန္႔ထည္႔ေပးလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ေရဗူး ထဲေရ ထည္႔။ အဲဒီ၂ခုၿပီးရင္ သားသားေက်ာပိုးအိတ္ထဲ ထည္႔လိုက္ရုံပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္က အသားႏူးေအာင္ ေစာင္႔ေနခ်ိန္ၿဖစ္လို႔ အခ်ိန္ရတယ္ေလ။ အားလုံးၿပီးမွ ကြ်န္မမွာ မ်က္ႏွာသစ္ သြားတိုက္ႏိုင္တယ္။ မ်က္ႏွာသစ္မယ္႔ ေရကို ၾကည္႔ၿပီး သရဏဂုံရြတ္ပါတယ္။ သရဏဂုံရြတ္ၾကည္႔ပါ။ ထူးၿခားပါတယ္။  ၿပီးတာနဲ႔ ဘုရား ပန္းအိုးလဲ၊ ဘုရားရွစ္ခိုးၿပီးေတာ႔ ဟင္း ဆီၿပန္မၿပန္ၾကည္႔ ဟင္းရလို႔ နာရီၾကည္႔လိုက္ရင္ 6:40 AM ၀န္းက်င္ ၿဖစ္ေနၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္ သားသား ဆန္ၿပဳတ္ကေတာ႔ မရေသးပါဘူး။ မီးဖိုမီး ပိတ္လိုက္ပါတယ္။ ေယာက်ၤားအတြက္ ထမင္းဗူးထည္႔ၿပီး ကြ်န္မက မထည္႔ပါဘူး။ ၁ေန႔ေန႔ ရုံးသြားရတာ အမွန္မရွိဘူးေလ။ ၾကဳံတဲ႔ေနရာ ၾကံဳ သလိုစားရတာဆိုေတာ႔ မထည္႔ၿဖစ္တာမ်ားတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ၿပန္အိပ္ပါတယ္ :)

Outsource သြားရမယ္႔ေန႔ဆိုရင္ 7:10 AM, Main Office သြားရမယ္႔ေန႔ဆိုရင္ 7:30 AM ၿပန္ထပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ မီးခလုတ္ၿပန္ဖြင္႔ၿပီး သားသား ဆန္ၿပဳတ္ၿပန္တည္ပါတယ္။ ကြ်န္မေရမိုးခ်ိဳးၿပီး ရုံးသြားဖို႔ၿပင္ဆင္ပါ တယ္။ အိမ္ကမထြက္ခင္မွာ သားသား ဆန္ၿပဳတ္အိုးရလို႔ မီးပိတ္ပါတယ္။ မနက္ဆိုရင္ မ်ားေသာအားၿဖင္႔ MRT မွာ ေနရာမရပါဘူး။ ေနရာရရင္ေတာ႔ အိပ္ငိုက္ၿပီး လိုက္သြားပါတယ္။ ၁ခါ၁ေလ MRT ပ်က္ရင္ စိတ္ညစ္ရတယ္။ Manager ကို SMS ပို႔ၿပီး ေၿပာရတယ္။ ကြ်န္မ ဘယ္တုန္းကမွ ေနာက္မက်ပါဘူး။ ရုံးခ်္ိန္အတိ ေရာက္သြားတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကေတာ႔ ၀ရုန္းသုန္း ကား ႏိုင္တာေပါ႔။ Outsource သြားထိုင္ရင္ ကြ်န္မက ရုံးခ်ိန္အမွီေရာက္ဖို႔ အလ်င္လိုေနေပမယ္႔ Users ေတြ မေရာက္ေသးလို႔ အေပါက္၀မွာ ေစာင္႔ေနခဲရတာ အၾကိမ္ေပါင္း မနည္းပါဘူး။ ကြ်န္မ မွာ 24 Hours Access Card ရွိပါတယ္။ ကြ်န္မရုံးမဟုတ္ပဲ အၿခားရုံးမွာထိုင္ရတဲ႔ အတြက္ေၾကာင္႔ User ၁ေယာက္ေရာက္လာမွသာ ကြ်န္မ၀င္ပါတယ္။ Main Office မွာထိုင္ရင္ အၿမဲတမ္း အားလုံးထက္ေစာတယ္။ ၁ခါ၁ေလလဲ Customer Site ထဲ ၁ခါထဲတန္းသြားရတာေတြရွိတယ္။ ညေနေရာက္လို႔ Customer Site မွာ ၁ခါ၁ေလ အလုပ္ၿပီးလို႔ Boss ကိုေၿပာရင္ ၅နာရီထိုးေပမယ္႔ Boss က ၿပန္လို႔ ရၿပီလို႔ အၿမဲေၿပာပါတယ္။ ကြ်န္မမွာ သားသား ရွိေတာ႔ ေက်ာင္း ၾကိဳရေအာင္ ၿပန္လႊႊတ္တာပါ။ Customer Site မသြားရတဲ႔ေန႔ေတြဆိုရင္ 5:30 PM ဆိုၿပန္လႊတ္ေပးပါတယ္။ Boss ကိုအားနာလို႔ အၿမဲတမ္းရုံးကို 8:30 AM ဆိုေရာက္ၿပီ။

ေယာက်ၤားနဲ႔သားသားက 8:00 AM မွ အိပ္ရာကထပါတယ္။ ကြ်န္မသားသားအတြက္ ၿပင္ဆင္ထားတဲ႔ Breakfast ကိုေကြ်းၿပီး ေက်ာင္း၀တ္စုံလဲၿပီး ေက်ာပိုးအိတ္လြႊဲၿပီး 8:30 AM သားသားကိုေက်ာင္းလိုက္ပို႔ပါတယ္။ သားသားကိုေက်ာင္းပို႔ အိမ္ၿပန္လာၿပီး မွရုံးသြားပါတယ္။

5:30 PM ရုံးဆင္းၿပီဆိုတာနဲ႔ အၿမန္ေၿပးၿပီး သားသားကို ၾကိဳရပါတယ္။ 6:15 PM ၀န္းက်င္ဆို သားသားေက်ာင္း ကိုေရာက္ပါတယ္။ သားသားကိုေက်ာင္းစၾကိဳကတည္းက အက်င္႔လုပ္ထားမိတာ သားသားက Chocolate ေတာင္းစားတတ္ပါတယ္။ သားသားကို အၿမဲေပးရတယ္။ အိမ္ၿပန္ေရာက္ရင္ ၂ေယာက္သား အက်ီေတာင္မလဲႏိုင္ဘူး။ ကြ်န္မက သားသားကို ဆန္ၿပဳတ္ေကြ်းရတယ္။ သားသားက IPad ေဆာ႔ရင္ ဆန္ၿပဳတ္စားတာ။ အဲဒီအခ်ိန္ သားသားက အရမ္း ဆာေနၿပီ ေလ။ ေဇာက္ပန္းကန္ အၿပည္႔နီးနီးကိုစားတာ။ ၁ခါ၁ေလ ထပ္ေကြ်းခ်င္ေပမယ္႔ သားသားက အန္တတ္ေတာ႔ ၁ပန္းကန္ အၿပည္႔ ပဲေကြ်းပါတယ္။ စားၿပီးရင္သားသားကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေပးၿပီး ည၀တ္အက်ီ လဲေပးလိုက္ပါတယ္။ သားသား က IPad ၁လုံးႏွင္႔ သူ႔ဟာသူ အလုပ္ရွဳတ္ေနတတ္ပါတယ္။ သားသားအတြက္ၿပီးမွ ကြ်န္မက အရင္ဆုံး ၁အိမ္လုံး တံၿမက္စည္း လွည္းပါ တယ္။ ၿပီးေတာ႔ မနက္က ဟင္း၁ခြက္ပဲခ်က္သြားတဲ႔ အတြက္ ဟင္းခ်ိဳ ဒါမွမဟုတ္ ငပိရည္ တို႕စရာ ဒါမွမဟုတ္ အသုတ္ ၁ခုခု လုပ္ၿပီး ညစာ အတြက္ ၿပင္ဆင္ထားပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ မနက္ ဘာခ်က္မလဲဆိုတာ စဥ္းစားရင္ Fridge ကေန အသား၁ခုခုထုတ္ပါတယ္။ ၁ခ်က္၁ခ်က္ သားသားကိုေခ်ာင္းရပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္စားဖို႔ အတြက္ ၾကက္သြန္ၿဖဴ၊ ၾကက္သြန္နီ၊ ဂ်င္းပါးပါးလွီးပါ တယ္။ သားသားဆန္ၿပဳတ္ၿပဳတ္ဖို႔ အတြက္ ၾကိတ္သားနည္းနည္း ထုတ္၊ ဂ်င္းလက္၁ဆစ္ႏွင္႔ ၾကက္သြန္ၿဖဴ ၂မြႊာကို ဓားၿပားရိုက္ထားပါတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ပန္းကန္ေဆး၊ မီးဖိုေခ်ာင္ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ အဲဒီအခ်ိန္ 7:30 ~ 8:00 ၀န္းက်င္ေယာက်ၤားၿပန္လာပါၿပီ။

ထမင္းစား၊ ပန္းကန္ေဆး သားသားေန႔လည္က ေသာက္ထားတဲ႔ ႏို႔ဗူးေတြကို ေပါင္းရပါ တယ္။ ေနာက္၁ေန႔ စားမယ္႔ ဆန္ကို ၁ခါထဲ ဆန္ေဆးၿပီး ၿပင္ဆင္ထားပါတယ္။ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး နာရီၾကည္႔လိုက္ရင္ 8:30 PM ပါၿပီ။ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးရင္ မနက္ သားသားေက်ာင္းသြားဖို႔ အတြက္ ၿပင္ဆင္ရပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ႔ Daily Duty ေပါ႔။ ကြ်န္မေရးၿပသြားတာေတြ အတိုင္းပါ။ အဆင္႔ ၁ခုမွမေက်ာ္ပါဘူး။ Monday ဆိုရင္ေတာ႔ နားရတယ္။ Monday ည အ၀တ္ေလ်ာ္ပါတယ္။ Tuesday ဆိုရင္ေတာ႔ ေရခ်ိဳးၿပီးတာနဲ႔ မီးပူတိုက္ရတယ္။ Wednesday ဆိုရင္နားရတယ္။ Thursday ဆိုရင္ေတာ႔ သားသားအတြက္ ဆန္ၿပဳတ္အိုးတည္တာက လြႊဲလို႔ ဟင္းမခ်က္ပါ ဘူး။ ေရမိုးမခ်ိဳးခင္မွာ ၁အိမ္လုံး အိမ္သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရတယ္။ ၾကမ္းတိုက္ရတယ္။ ေရခ်ိဳးခန္းေဆး၊ အိမ္သာေဆးရပါတယ္။ ၁၀က္ၿပီးရင္ ၁ပတ္စာ ေစ်း၀ယ္ရပါတယ္။ ေစ်းသိ္မ္းၿပီးရင္ က်န္ေနေသးတာေတြ ဆက္လုပ္ရတယ္။ နာရီၾကည္႔လိုက္ရင္ 9:30 ~ 10:00 ၀န္းက်င္ၿဖစ္ေနပါၿပီ။ ၁နာရီေလာက္ Internet ၾကည္႔ၿပီး တာနဲ႔ 11 PM ထိုးတာနဲ႔ အိပ္ဖို႔ၿပင္ဆင္ရပါ တယ္။ မအိပ္ခင္မွာ ၿပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ထုတ္ထား တဲ႔အသားေတြကို ဆား၊ ဆႏြင္း၊ အခ်ိဳမႈန္႔နဲ႔နယ္ၿပီး ႏွပ္ထားၿပီး Fridge ထဲၿပန္ထည္႔ထားပါတယ္။ သားသားကို ၂ေယာက္ သိ္ပ္ေနတုန္း ကြ်န္မက အရင္ အိ္ပ္ေပ်ာ္သြားတတ္ပါတယ္။

ကြ်န္မရဲ႔ အက်င္႔က ဒီေန႔ခ်က္တဲ႔ ဟင္းဒီေန႔ပဲစားတယ္။ ေနာက္ ၁ေန႔ကူးသြားရင္လုံး၀ မစားပါဘူး။ အနံေတာင္ခံမရဘူး။ မေန႔က အက်န္ခ်ည္းလာထားထားရင္ အရမ္းအန္ခ်င္တယ္။ ၁ပတ္စာခ်က္ထားၿပီး ကိုယ္စားခ်င္တဲ႔အခ်ိန္ Fridge ထဲက ထုတ္ၿပီးလဲ ယူမစားတတ္ပါဘူး။ အဲဒီေတာ႔ ဟင္းခ်က္ရင္ ၂ေယာက္စာ ကြက္တိခ်က္တယ္။ ေနာက္ ၁ေန႕အတြက္ ပိုတာ က်န္တာ မရွိပါဘူး။ 

Friday ညေရာက္ရင္ေတာ႔နားပါတယ္။ Saturday ဆိုရင္ ဟင္းကို အနည္းဆုံး ၂မ်ိဳး ၁ခါ၁ေလ ၃မ်ိဳး၊ ၁ခါ၁ေလ ၁ခုခု လုပ္စားပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း ၁ေယာက္ေယာက္က ဖိတ္ထားရင္ အဲဒီေန႔ ဟင္းမခ်က္ပါဘူး။ အၿပင္မွာ ၀ယ္စားလိုက္တယ္။ ၂ေယာက္ထဲဆိုေတာ႔ အၿပင္ထြက္စားမွ ၃၀ ေလာက္ပဲက်တာေလ။ သားသားကို အၿပင္စာ မေကြ်းပါဘူး။ သားသားကို အိမ္ကေန အ၀ ေကြ်းၿပီးမွ အၿပင္ထြက္ပါတယ္။ ေယာက်ၤားက မီးပူကူတိုက္ပါတယ္။ ၁ပတ္ကို ၃ၾကိမ္အ၀တ္ေလ်ာ္တယ္။ အဲဒီေတာ႔ Tuesday ၁ရက္ထဲ မီးပူတိုက္လို႔ မရဘူး။ ေမာင္ ၁ထမ္း မယ္၁ရြက္ေပါ႔။ Saturday Morning ဆိုရင္ေတာ႔ မုန္႔ဟင္းခါး ၁ပြဲကို ၃ေယာက္စားပါ တယ္။ ထတဲ႔ အခ်ိန္က ထမင္းစားခ်ိန္နဲ႔ နီးေနေတာ႔ နည္းနည္းပဲစားတဲ႔ သေဘာပါ။ သားသားက မုန္႔ဟင္းခါး အရမ္းၾကိဳက္တယ္။ အရင္က ကြ်န္မ ၈နာရီထိုးရင္ ႏိုးေပမယ္႔ အခု ၉နာရီထိုးမွပဲႏိုးေတာ႔တယ္။ ၁၀နာရီဆို ဟင္းအားလုံးက်က္ၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္ေရာက္မွ သားသားနဲ႔ေယာက်ၤားက ထတာ။ အဲဒီေတာ႔ သူတို႔ကို မနက္စာ ဆင္း၀ယ္ခိုင္းရတယ္။ Saturday ညေရာက္ရင္ ၁ခါ၁ေလ အၿပင္သြားပါတယ္။  Sunday ဆိုရင္ေတာ႔ အၿမဲတမ္း ၁ေနရာရာ သြားၾကပါတယ္။ သားသားကို ေပ်ာ္ေအာင္ လိုက္ပို႔ေပးတာပါ။ Sunday ည ေရာက္ရင္ ကြ်န္မ ၿငီးေလ႔ရွိတာ မနက္ၿဖန္ဆို ဘ၀ စရေတာ႔မယ္။ ၅ရက္ဆိုရင္ ဆိုသေလာက္ အရမ္းသိသာပါတယ္။ ၁ခါ၁ေလ ကြ်န္မ ပင္ပန္းရင္ ၿငီးေလ႔ရွိတာက This is called my LIFE ...

ကြ်န္မ ေနမေကာင္းရင္ေတာင္ ရုံးကို Taxi နဲ႔သြား Taxi နဲ႔ ၿပန္ပါတယ္။ ေယာက်ၤားကို ညေနေစာေစာ ဆင္းခိုင္းၿပီး သူ႔ကိုအားလုံးလုပ္ခိုင္းပါတယ္။ ေနာက္၁ေန႔ ဖ်ားလဲရုံးသြား တယ္။ ေဆးေသာက္ ၿပီးေတာင္ ရုံးသြားတာ။ ေဆးကို ၄နာရီ ၿခား၁ခါေသာက္ၿပီး ရုံးမွာထိုင္ေနတာ။ Outsource သြားရမယ္႔ေန႔ဆိုရင္ေတာ႔ ေန မေကာင္းလဲေဆးေသာက္ၿပီး သြားတယ္။ Main သြားရမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ အိမ္မွာ ေနၿပီး Medical Leave ယူလိုက္တယ္။ Main မွာက ေဆးေသာက္ၿပီး သြားလို႔မရဘူး။ Customer Phone ေခၚရင္ ေခၚတဲ႔ ေနရာသြား ရတာဆိုေတာ႔ ရာသီဥတုေကာင္းရင္ အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူး။ မိုးရြာေနရင္ ဖ်ားေနတာ ပိုဆိုးမယ္ဆိုၿပီး မသြားတာပါ။

ကြ်န္မ Blog ကိုဖတ္ၿပီး ကေလး ယူဖို႔ လန္႔မသြားနဲ႔ေနာ္။ သားသမီးဆိုတာ ရတနာ ၁ပါးပါ။ အိမ္ေထာင္၁ခုဆို တာ သားသမီးရွိမွ တင္႔တယ္တာပါ။ ဘ၀ဆိုတာ ဒီလိုပဲၿဖတ္သန္းရတာပါ ပဲ။ ေရာမေရာက္ ေရာမလိုက်င္႔ဆို သလိုပါပဲ Singapore ေရာက္ေတာ႔ Singapore လိုက်င္႔ေပါ႔။ ဖတ္လိုက္ရလို႔ေမာသြားၿပီလား :)

Blog လာလည္သူ အားလုံး က်န္းမာရႊင္လန္းပါေစရွင္ .....

ေမြးေန႔လက္ေဆာင္

ကြ်န္မေမြးေန႔လက္ေဆာင္အၿဖစ္ ကြ်န္မ ခင္ပြန္းဆီက ဒီပန္းစည္းေလးေပးပါတယ္။ တန္ဖိုးမရွိေပမယ္႔ ဒီပန္းစည္းထဲမွာ အဓိပၼာယ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပါ၀င္ပါတယ္။ Romantics ဆန္ဆန္ေလးဆို ကြ်န္မက အရမ္း ၾကိဳက္တယ္။ ၁ခါထဲေမ႔လို႔မရေအာင္စြဲသြားတာမိ်ဳး။ နွလုံးသားထဲမွာ အၿမဲအမွတ္တရၿဖစ္ေနမွာပါ။ ကြ်န္မ ကိုေမးစဥ္က ႏွင္းဆီပန္းအနီက အခ်စ္ကို ကိုယ္စားၿပဳတာဆိုေတာ႔ ဒီပန္းစည္းေလးက အခ်စ္ေတြ အမုန္းေတြ မပါပါဘူးတဲ႔။ အရင္ စဥ္းစားၾကည္႔ၾကပါလား။ ၿပီးမွအေၿဖကိုဖတ္ေနာ္။

သူေရးေပးထားတဲ႔ အတိုင္းၿပန္ေရးေပးလိုက္တယ္ေနာ္ .....

ဒီပန္းစည္းေလးက ကိုတုိ႔ရဲ႔ မိသားစုဘ၀ကိုကိုယ္စားၿပဳတာ။ ပန္းစည္းထဲမွာပါတဲ႔ ပန္း၃ပြင္႔က ကိုရယ္၊ မြန္မြန္ရယ္၊ သားသားရယ္ေပါ႔။ က်န္တဲ႔ အလွဆင္ထားတဲ႔ ပန္းေတြ အခက္ေတြက ကိုယ္တို႔ရဲ႔ ႏွစ္ဖက္ မိဘသားခ်င္း၊ ေဆြမ်ိဳး၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ကိုယ္စားၿပဳတာ။ ပန္းစည္းေလးကို ကာထားတဲ႔ အစိမ္းႏုေရာင္ စက္ကူလို အရာေလးကက်ေတာ႔ စည္း သို႔မဟုတ္ က်င္႔၀တ္ကို ကို္ယ္စားၿပဳတာ။  ပန္းစည္းကုိ က်စ္လစ္ သပ္ရပ္ေအာင္စည္းထားတဲ႔ အၿဖဴေရာင္ ဖဲၿပားေလးကေတာ႔ ကိုယ္က်င္႔တရားကို ကို္ယ္စားၿပဳတာ။

ဒီပန္းေလး ၃ပြင္႔ ရွိရုံနဲ႔ လွပတဲ႔ ပန္းစည္း၁ခုၿဖစ္မလာႏိုင္ပါဘူး။ လွပတဲ႔ ပန္းစည္းေလးၿဖစ္ဖို႔ဆိုရင္ အၿခား ပန္းပြင္႔ေလးေတြ၊ အခက္ေလးေတြ၊ အရြက္ေလးေတြနဲ႔ ၿပည္႔စုံေနမွ၊ ၿပီးေတာ႔ အၿပင္က စက္ကူဖတ္ေလးက လည္း ၀န္းရံထားဦးမွ ဖဲၾကိဳးေလး မပါရင္ ပန္းစည္းက ေလ်ာ႔တိေလ်ာ႔ရဲနဲ႔ မလွမပ မသပ္မရပ္ ၿဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲ႔ဒီလိုပဲ လူ၃ေယာက္ (ကိုယ္တို႔ မိသားစု၀င္ ၃ေယာက္) ရွိရုံနဲ႔ ၿပီးၿပည္႔စုံ လွပတဲ႔ မိသားစုဘ၀ၿဖစ္ၿပီးလို႔ တထစ္ခ်မေၿပာႏိုင္ပါဘူး။ 'ကိုင္းကြ်န္းမွီ၊ ကြ်န္းကိုင္းမွီ' ဆိုတဲ႔စကားလို ၁ဦးကို၁ဦး အၿပန္အလွန္ ခံစားနား လည္ေပး၊ ကူညီေပး၊ ၁ဦးရဲ႔ လိုအပ္ခ်ိန္တုိင္းမွာ ေနာက္ ၁ဦးက အဆင္သင္႔ရွိေနသလိုမ်ိဳး ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္းရွိမွ မိသားစုဘ၀ကပိုၿပည္႔စုံတာ၊ ေနာက္ဒီမိသားစုေလး လိုအပ္ခ်ိန္တိုင္း ကိုယ္ စိတ္ႏွလုံး ၃ပါးစလံုးနဲ႔ ေစာင္႔ေရွာက္ေပးေနတဲ႔ ႏွစ္ဖက္မိဘ၊ ဘၾကီး၊ ဦးေလး၊ အေဒၚ ေတြရွိေနၿခင္းက လည္း ကိုယ္တုိ႔ မိသားစုေလးကို ပိုၿပည္႔စံုေစပါတယ္။

ကိုတို႔မွာေတာ႔ လိုအပ္တုိင္းကူညီဖို႔ အသင္႔ရွိတဲ႔ ႔ ႏွစ္ဖက္မိဘ၊ ဘၾကီး၊ ဦး၊ ေဒၚ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ ေဆြမ်ိဳး သားခ်င္းႏွင္႔ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးကို ရယူပိုင္ဆိုင္ထားတဲ႔ အတြက္ေၾကာင္႔ ဒီပန္းစည္းေလးထဲမွာ အၿခား ပန္းအရြက္ေလးေတြ အေနနဲ႔ ကိုယ္စားၿပဳၿပီးထည္႔ထားတာ။

အဲဒီလိုပဲ ၿမန္မာဓေလ႔ထုံးစံအရ ေယာက်ၤားက်င္႔၀တ္၊ မိန္းမက်င္႔၀တ္၊ မိဘ၀တ္၊ သား၊ သမီး၀တ္ အစရွိသၿဖင္႔ လူက်င္႔၀တ္ေလးေတြေၾကာင္႔ ၿမန္မာလူမ်ိဳးတို႔ရဲ႔ မိသားစုဘ၀ဆိုတာ ေႏြးေထြးမႈ၊ စည္းလံုးမႈ၊ စာနာနားလည္ မႈေတြနဲ႔ ၿပည္႔စံုေနတာပါ။ အဲဒါေတြမရွိရင္ၿပီးၿပည္႔စုံတဲ႔  မိသားစုဘ၀လို႔ ေခၚလို႔မရႏိုင္ေသးဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ ပန္းပြင္႔ အခက္အားလံုးကို ကာထားတဲ႔ စက္ကူေဖ်ာ႔ဖတ္ေလးကေတာ႔ ကိုယ္တို႔ရဲ႔ ၿမန္မာလူေနမႈထံုးစံအရ 'က်င္႔၀တ္' ကိုကိုယ္စားၿပဳတာ။ အဲဒီက်င္႔၀တ္ေတြကိုလိုက္နာဖို႔ ကိုယ္က်င္႔တရားက အေရးၾကီးသြားၿပီ။ ဒါေၾကာင္႔ ပန္းစည္းေလး သပ္ရပ္လွပဖို႔ အတြက္ ခ်ည္ေနွာင္ထားတဲ႔ ဖဲၿပားေလးက အေရးၾကီးသလို ကိုယ္တို႔ရဲ႔ မိသားစုဘ၀ေလးၿပည္႔စံုလွပဖို႔ အတြက္ လည္းကိုယ္က်င္႔တရားက အေရးအၾကီးဆံုးပဲ။

အခ်ဳပ္အေနနဲ႔ေၿပာရရင္ ဒီပန္းစည္းေလး ေနာက္ဆုံးေၾကြႏြမ္းပ်က္စီးသည္အထိ သပ္ရပ္လွပဖုိ႔ လိုအပ္သလို ကိုယ္တို႔ရဲ႔ မိသားစုေလးလည္း ေနာက္ဆုံးထြက္သက္အထိ ရိုေသေလးစားရေသာ မိဘေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ား၊ ခ်စ္ခင္ရပါေသာ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ ၿမန္မာဓေလ႔လူက်င္႔၀တ္ေတြကိုလိုက္နာၿပီး ကို္ယ္က်င္႔တရားေကာင္းမြန္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင္႔ေရွာက္ၿပီး ၿပီးၿပည္႔စုံတဲ႔ မိသားစုဘ၀ေလးအၿဖစ္ ၾကိဳးစား ၾကရေအာင္ .....

Blog လာလည္သူအားလံုး က်န္းမာရႊင္လန္းပါေစရွင္ .....

Happy Birthday & Happy Sweet December

ဒီေန႔ Sweet December ကြ်န္မ ေမြးေန႔ပါ။ ေမြးေန႔အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႔ ၿပီးခဲ႔တဲ႔စေနေန႔က Marche' Restaurant မွာ သြားစားၿဖစ္တယ္။ အမွန္က ကြ်န္မ ေမြးေန႔ေရာက္မွ သြားစားခ်င္တာပါ။ မအားတာနဲ႔ပဲ အားတဲ႔ေန႔ကို ေရြးလိုက္တာ။

... စားေသာပန္းကန္

ကြ်န္မစားေသာပန္းကန္

ေမြးေန႔မွာ ခြင္႔ယူပစ္ လိုက္တယ္။ ကြ်န္မရဲ႔ စိတ္ကို ေအးခ်မ္းစြာနဲ႔ ေနခ်င္လို႔။ က်န္တဲ႔အခ်ိန္က အေရး မၾကီးဘူး။ ကြ်န္မရဲ႔ အယူကေမြးေန႔မွာ စိတ္ခ်မ္းသာရင္ ေနာက္ႏွစ္ေမြးေန႔အထိ စိတ္ခ်မ္းသာခ်င္လို႔ပါ။ ကြ်န္မေမြးေန႔ အတြက္ ကြ်န္မရဲ႔ Customers ေတြကို ရုံးနဲ႔နီးတဲ႔ Boon Tone Kee Restaurant မွာေကြ်းၿဖစ္တယ္။ အဲဒီ႔ဆိုင္က Chicken Rice ေကာင္းတယ္ဆိုၿပီး Singapore မွာ နာမည္ၾကီးတယ္။ Main ကကြ်န္မနဲ႔ လုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဖက္ေတြေတာင္ အခုထိမေကြ်းရေသးဘူး။ Main သြားၿဖစ္တယ္ ဆုိရင္ ေကြ်းဖို႔ အစီအစဥ္ ရွိပါတယ္။

ဘာသာေရးအတြက္ကေတာ႔ ေမြးေန႔ကစၿပီး သရဏဂံုကို စၿပီးက်င္႔ေတာ႔မယ္လို႔ ရည္မွန္းထားတယ္။ အရင္ ကလည္းေရးဖူးပါတယ္။ ဒီမွာပါ။

ဒီ၁ေခါက္ ေမြးေန႔ အထိမ္းအမွတ္ လက္ေဆာင္ အၿဖစ္ သူ႔ဆီက ကတိ ၁ခုပဲေတာင္းတယ္။ ကြ်န္မရဲ႔ အေဖက Lancome Cosmetics ၀ယ္ေပးတယ္။ ဒီ၁ခါ ကြ်န္မရဲ႔ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းက ကြ်န္မကို Coach Hand Bag ၁လံုး လက္ေဆာင္ေပးတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ... အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေလးေရ

Sweet December မွာ Blog လာလည္သူအားလံုး က်န္းမာရႊင္လန္းပါေစရွင္ .....

From Yangon to Singapore

ကြ်န္မရဲ႔ Blog ေလးကို ပစ္ထားတာ လနဲ႔ခ်ီေနပါၿပီ။ ေရးစရာအေၾကာင္းအရာမ်ားလည္းရွိပါတယ္။ အလုပ္ မအားတာက၁ေၾကာင္း၊အလုပ္ဒဏ္ပိေနတာက ၁ေၾကာင္း အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္း ေတြေၾကာင္႔ မေရးၿဖစ္တာပါ။

Yangon ကေန Singapore ကိုလာလည္တဲ႔သူတိုင္း အိမ္က ကြ်န္မစားခ်င္ေသာ အစားအစာမ်ားထည္႔ေပးတတ္ ပါတယ္။ အမ်ိဳးအရင္းေတြဆိုရင္ အသားေတြကို ေရခဲရိုက္ၿပီးယူလာပါတယ္။ ကြ်န္မအေဖလာတယ္ဆိုရင္ သားစိမ္းငါးစိမ္းေတြအၿပင္ ဒီ၁ေခါက္က မနက္ေလယာဥ္စီးလာရလို႔ Mandalay နန္းၾကီးမုန္႔တီ၊ Mandalay ၿမီးရွည္ ယူလာပါတယ္။ ညေနေလယာဥ္ဆိုရင္ေတာ႔ YKKO က ေၾကးအိုးဆီခ်က္သယ္လာပါတယ္။

ကြ်န္မအၾကိဳက္ဆံုး မပါမၿဖစ္ယူလာရတာကေတာ႔ ငါးရံအူ၊ ငါးသေလာက္ဥ၊ ပုဇြန္ထုတ္၊ ငါးပုဏား၊ ငါးဖယ္ေတြပါ ပဲ။ ေနာက္ ငါးၾကင္းပါယူလာပါတယ္။ ကြ်န္မက ဒီက ပုဇြန္ေတြကိုမစားပါဘူး။ ရန္ကုန္က ပုဇြန္ေလာက္အရသာ မရွိဘူးလို႔ ခံစားရတယ္။ ကြ်န္မ မမွာလဲ အေဖကသူ႔ဟာသူ ထပ္သယ္ လာေသး တာေတြရွိေသးတယ္။ အေဖ႔ကို မနည္း ဘရိတ္အုပ္ထားရတယ္။ ကြ်န္မက ဒီမွာ၀ယ္ လို႔မရတဲ႔ အရာေတြ စားရရင္ ၿပီး တာပါပဲ။ 

အေဖယူလာေတြ

ဒီ၁ခါ ေဆာင္းဦးစမို႔လို႔ Mandalay က သဲပုရစ္ေတြအပိုပါလာပါတယ္။ အမေတြပါ။ အမေတြက ဥေတြနဲ႔ပိုၿပီး စားေကာင္းပါတယ္။ ဦးေလးက Mandalay မွာေနလို႔ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း အမ်ိဳးေတြစားဖို႔ မိသားစုပံုးၾကီးနဲ႔ အၿပည္႔ပို႔ေနၾက။ ကြ်န္မအတြက္ေ၀စုက အေကာင္ ၁၂၀။ စားလိုက္ရင္ေမႊးၿပီးစိမ္႔ေနတာပါပဲ။ အေဒၚေတြက ပုရစ္ေတြကို ေကာင္းေကာင္းေၾကာ္တတ္တယ္။ ဂ်င္း ၾကက္သြန္ၿဖဴ အနံေမြးေမြးေလးနဲ႔ တအားစားေကာင္းပါ တယ္။ အေဖေနာက္ ၁ေခါက္ထပ္လူၾကံဳရွိရင္ ထည္႔ေပးဦးေနာ္ဆိုေတာ႔ ေတာ္ေလာက္ၿပီတဲ႔။ ပုရစ္က စားေကာင္းေပမယ္႔ ေသြးတက္ပါတယ္။ ကြ်န္မက အေဖေရွ႔မွာ ၁၀ေကာင္ေလာက္ ပန္းကန္ထဲထည္႔ၿပီး စားတတ္ေပမယ္႔ အေဖလစ္ရင္ Fridge ဖြင္႔ၿပီး ၃ေကာင္ေလာက္ႏိႈက္စားလိုက္နဲ႔ ပုရစ္အေကာင္ ၁၂၀ က ၄ရက္ထဲနဲ႔ၿပဳတ္ေကာ။

အေဖကို ဒီ၁ေခါက္ စားေသာက္ဆိုင္ေကာင္းေကာင္းေလးေတြေခၚၿပီးေကြ်းၿဖစ္တယ္။ Jumbo Seafood, East Coast သြားၿပီးစားၾကေသးတယ္။ ဆိုင္ကို ၅နာရီခြဲေလာက္ေရာက္တယ္ေလ။ အဲဒီအခ်ိန္ အေကာင္းဆံုးပဲ။ လူလဲသိပ္မမ်ားေသးဘူး။ Jumbo မွာ မမွာမၿဖစ္တာကေတာ႔ Chilli Crab ပဲေလ။ Cereal Prawn ကလဲခ်ိဳၿပီး စားေကာင္းတယ္။ အဲဒီအထဲမွာပါတဲ႔ ပ်ဥ္ေတာ္သိမ္ရြက္က ေမြးၿပီးစားလို႔ေကာင္းတယ္။ Seafood Fried Rice လဲအေတာ္ေလးစားေကာင္းတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဒီက Singaporean ေတြနဲ႔ သြားစားရင္ မမွာမၿဖစ္မွာစားၾကတာ အဲဒီအရြက္ပဲေလ။ ဘယ္လိုေခၚလဲေတာ႔ မသိဘူး။

Jumbo မွာ မွာစားၿဖစ္ခဲ႔တာေတြ

Marche' Restaurant, Vivo City မွာလည္းသြားစားၿဖစ္တယ္။ အေဖအၾကိဳက္ေပါ႔။ အစားငမ္းေနတာနဲ႔ ဓာတ္ပံု ရိုက္ဖို႔ေမ႔သြားတယ္။ ဆိုင္အၿပင္အဆင္ေလးကိုၾကိဳက္တယ္။ အဲဒီေန႔က အေဖမွာစားတာ အေကာင္းဆံုးပဲ။ အေဖက ေကာင္းေကာင္းမွာစားတတ္တယ္။ အဲဒီဆိုင္က ၁ေယာက္ ၁ Card ေပးၿပီး ကိုယ္စားခ်င္တာ မွန္ သမွ် အဲဒီ Card ထဲေရာက္တာ။ ၿပီးမွ Card အားလံုးေပါင္းရွင္းတာ။ ကြ်န္မတို႔ သိပ္ၿပီးမွာမစားတတ္ေတာ႔ စား လို႔ သိပ္မေကာင္းဘူး။ ေနာက္ ၁ၾကိမ္ ကြ်န္မေမြးေန႔မွာ သြားစားဦးမယ္လို႔ စိတ္ထဲကေန ၾကံဳး၀ါးထား တယ္။  Golden Miles က ယိုးဒယား ဆိုင္မွာ သြားစား ၿဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒီဆိုင္မွာ စားရင္ အရမ္းစားေကာင္းတယ္။ ကြ်န္မတို႔ရဲ႔ ၃ႏွစ္ၿပည္႔ မဂၤလာ ႏွစ္ပတ္ လည္ အေနနဲ႔သြားစားၿဖစ္တာ။ အေဖ ေနာက္ ၁ၾကိမ္လာရင္ ဒီဆိုင္ေတြအၿပင္ေနာက္ ဆိုင္ေတြမွာ  ထပ္စား ဦးမယ္။

Weekend ဆို အၿပင္ထြက္စားၿဖစ္တယ္။ အေဖက သူယူလာေတြ မစားခ်င္ဘူး။ ကြ်န္မတို႔ အတြက္ကေတာ႔ မစားရတာၾကာလို႔ စားေကာင္းေပမယ္႔ အေဖ႔ အတြက္က စားေနၾကဆိုေတာ႔ ရိုးေနၿပီေလ။ အေဖက ၄ရက္ ထမင္း ဟင္းခ်က္ေကြ်းေသးတယ္။ အဲဒီခ်က္ေကြ်းတဲ႔ေန႔ေတြက ကြ်န္မရုံးမွာ ပင္ပန္းေနမွန္း သိလို႔ အေဖခ်က္ ေကြ်းခဲ႔တာ။ အေဖခ်က္တာ ပံုစံ မတူေတာ႔ စားေကာင္းတယ္။

Birthday Present from My Daddy

1st December က ကြ်န္မ ေမြးေန႔ေလ။ အဲဒီအတြက္ အေဖက Birthday Present ဆိုၿပီး Lancome ၀ယ္ေပးခဲ႔ တယ္။ ကြ်န္မ Crazy အၿဖစ္ဆံုးက Cosmetics မွာ ဆိုရင္ Lancome, ဖိနပ္၊ အိတ္၊ ကုန္ၿပီနဲ႔တူတယ္ေနာ္ ဟီးးးးး ဟီးးးးးးး။ က်န္တာ ဒီေလာက္ Crazy မၿဖစ္ဘူး။ ေနာက္မွ ကြ်န္မ အၾကိဳက္မ်ားဆိုၿပီး ေခါင္းစဥ္တပ္ၿပီး ေရး ဦးမယ္။

Blog လာလည္သူအားလံုး က်န္းမာရႊင္လန္းပါေစရွင္ .....

ဘာအလုပ္ လုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ

အလုပ္ ၿပန္လုပ္ရေတာ့မယ္။ ၿပန္လုပ္ရမယ္ဆိုေတာ့ ေၾကာက္သား။ ကြ်န္မက Stress ရွိရင္ ဘယ္ေလာက္ လခ ေကာင္းေကာင္းမလုပ္ခ်င္။ ေအးေအးလူလူ ထုိင္ခံုမွာ ထိုင္ၿပီး Program စဥ္းစားရတဲ့ ဘ၀ကို ကြ်န္မ ေၾကာက္ တယ္။ လူပင္ပန္းတဲ့ ဒဏ္ကို ကြ်န္မ ခံႏိုင္ရည္ရွိေပမယ္႔ စိတ္ပင္ပန္းတဲ့ဒဏ္ ကြ်န္မ မခံႏိုင္ပါ။ ထိုင္ခံုမွာ ေအးေအး လူလူ ထိုင္ေနရေပမယ္႔ ဦးေႏွာက္စားတဲ့အလုပ္ ကြ်န္မ မုန္းတယ္။ မနက္ မနက္ အလုပ္သြားရမွာ အေတာ္စိတ္ ညစ္တယ္။ ေနာက္ဆံုး လုပ္ခဲ႔ရတဲ့ အလုပ္က အဆိုးဆံုး။ လူလဲပင္ပန္း၊ စိတ္လဲပင္ပန္းတယ္။ မနက္ ရ:၂၀ ဆို အိမ္က ထြက္ၿပီ။ Bus ကားဂိတ္က အိမ္ေအာက္တင္။ ၂မွတ္တိုင္ေလာက္စီးရင္ ရုံးေရာက္ၿပီ။ ရး၄၅ ဆိုု ရုံး ေရာက္ၿပီ။ ၁ခါ၁ေလ ရုံးေတာင္ မေရာက္ေသး ဖံုးကေရာက္လာၿပီ။ ကြ်န္မရဲ႔တာ၀န္က 24/7 ၿပသာနာေပါင္းစံု ေၿဖရွင္းရတာ။ 24/7 ၿပသာနာဆိုတာ စက္ပ်က္ရင္ အေရးေပၚၿပင္ေပးရတာ။ ဖံုးေခၚထား ရင္ ေနရာေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး။ ၿပသာနာရွိတဲ့ေနရာသြား ၿပသာနာ ေၿဖရွင္း။ ၿပီးမွ ကိုယ္႔ေနရာ ေရာက္တယ္။ ေရာက္တာနဲ႔ ရုံး e-mail စစ္ရတယ္။ ၁ခါ၁ေလ ၿပသာနာေတြက e-mail ထဲမွာလဲ လာတတ္တယ္။ ၈း၂၀ ဆုိရင္ ရုံးကလူေတြ စုရပ္သြားၿပီး ၅ မိနစ္ meeting တက္ရေသးတယ္။ ၁မိနစ္ ေနာက္က်တဲ့သူေတြက အဲဒီမွာ အကုန္အဆူခံရတယ္။ ကြ်န္မတုိ႔က Time Card နဲ႔ ဆိုေတာ့ ညာလို႔မရဘူး။ ၁မိနစ္ ေနာက္က်တဲ့သူေတြ အၿပစ္ေပးပံုက မိနစ္ ၃၀ ပိုလုပ္ရတယ္။ ပို္က္ဆံေတာ့ မၿဖတ္ဘူး။ ဥပမာ ကြ်န္မရဲ့ အခ်ိန္က ၈ - ၆ ဆိုရင္ ၁၂-၁ ကထမင္းစားခ်ိန္၊ နာရီ ၀က္ ပိုလုပ္ရတာကို ထမင္းစားခ်ိန္ နာရီ၀က္ပဲစားမလား ဒါမွမဟုတ္ ၆း၃၀ မွ ၿပန္မလား။ ၁ခါမွ ေတာ့ ကြ်န္မ ေနာက္ မက်ဘူးပါ။

ၿပီးတာနဲ႔ ကို္ယ္႔ေနရာ ကိုယ္သြားၿပီး လုပ္စရာရွိတာလုပ္၊ ၁ခါ၁ေလ ကိုယ္႔ေနရာၿပန္တဲ့ လမ္းမွာ လာေခၚလို႔ လိုက္သြားရတာ ရွိေသးတယ္။ ဘယ္ဟာကို အရင္ဦးစားေပးသင့္လဲဆိုတာ ကိုယ္႔က စဥ္းစားရတယ္။ ၁ခါ၁ေလ ၿပသာနာက ၄ ၅ခု ဆင့္လာတာ ရွိတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဘာၿပီး ဘာဆိုတာ ေတာက္ေလ်ာက္စဥ္းစားရတယ္။ ေမ႔လို႔ မရဘူး။ ေမ႔တာနဲ႔ အေရးၾကီးတာ ကိုယ္နာမည္ပ်က္တယ္။ ဒုတိယက ကိုယ္႔ Dept နာမည္ပ်က္တယ္။ ကိုယ္႔ေန ရာ ေရာက္ၿပန္ရင္ Marketing က pamphlet လုပ္ခိုင္းတယ္။ Magazine မွာထည့္ဖို႔ Design ဘယ္လုိ လိုခ်င္ လဲဆိုတာ ေရာက္ခ်င္ေရာက္ေနတတ္ၿပန္တယ္။ နာရီ၀က္အတြင္း ၿပီးေအာင္ လုပ္ေပးရတယ္။ ၁ခါ၁ရံ ၿပသာနာ ေၿဖရွင္းတာ ေနာက္က်ေနၿပီး e-mail ပို႔တာ ေစာေနရင္း ေတာင္းပန္စာေရးရေသးတယ္။ ဘယ္ေန႔ေနာက္ဆံုး ဆိုတာ ပါၿပီးသား။ ၂ရက္ေတာ့ ၾကဳိေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရမ္းဂ်ီမ်ားတယ္။ ေရမခ်ိဳးပဲ ရံုးလာတယ္နဲ႔တူတယ္။ ၁ခါ၁ ေလ ဒီကလည္း အေရးၾကီး ဟိုဟာကလည္း အေရးၾကီး လူကို ၂ကိုယ္ေတာင္ ခြဲထားခ်င္တယ္။

၁ခ်ိန္္တည္း ၁ၿပိဳင္နက္ Program ၿပင္ေပးပါ။ အသစ္ေရးေပးပါဦး။ ဒါေလးလိုခ်င္ပါတယ္ ဆိုၿပီး ထပ္လာေသး တယ္။ ၿပီးတယ္ မထင္ပါနဲ႔။ ကေလးေတြကုိ Passport Photo ကို အခန္းထဲထိ သြားရိုက္ရတယ္။ ၁ခါထဲ ေက်ာင္းသား ကဒ္ပါထုတ္ေပးရတယ္။ ကေလးက နံပါတ္၁ဦးစားေပး၊ ၿပီးေတာ့ ဆရာမ၊ ၿပီးမွ ကိုယ္႔ရုံးကလူ ေတြဆိုေတာ့ က်န္တာ အသာခ်ၿပီး သူတို႔ကို ဦးစားေပးရတယ္။ ၁လကို အနည္းဆံုး ပြဲ ၁ပြဲရွိတယ္။ အဲဒါဆိုရင္ Professional Camera ကိုင္ၿပီး ဓာတ္ပံုရိုက္ရေသးတယ္။ အရမ္း အေရးၾကီး ေနၿပီး ကိုယ္ ၁ေယာက္ထဲပဲရွိရင္ Video ပါေၿပးရိုက္ရေသးတယ္။ အရမ္း အလုပ္မ်ားေနရင္ Marketing ကသူဟာ မၿပီးေသးလို႔ဆိုၿပီး ကိုယ္႔ကို လာခဲ႔ပါဦးဆိုၿပီး Marketing Dept ကိုသြား၊ သြားေတာ့လူေရွ႔သူေရွ႔ အဆဲခံရတယ္။ အၿပင္ေရာက္တာနဲ႔ ကြ်န္မ ငိုၿပီ။ က်န္တာ အေရးၾကီးလည္းပစ္ထားၿပီး သူ႔ဟာကို အရင္လုပ္ေပးရတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခဏပါ။ ကြ်န္မ လုပ္ထား တဲ့ Design ထြက္လာလို႔ Magazine မွာ ၿမင္လို္က္ရရင္ အရာအားလံုးေမ႔ေပ်ာက္သြားၿပီး ကြ်န္မ အရမ္းေပ်ာ္ပါတယ္။

၁၂ နာရီေဒါင္ထိုးတာနဲ႔ ကြ်န္မ ထမင္းစားၿပီ။ နည္းပါတယ္။ ၁ခါ၁ေလ ေက်ာ္သြားတာလဲ ရွိတယ္။ စားေနရင္ အေရးၾကီးလို႔ဆိုၿပီး စားတာပစ္ၿပီး အလုပ္သြားလုပ္ရေသးတယ္။ ၿပီးသြားလို႔ ၿပန္ေရာက္ရင္ ကြ်န္မ ထမင္းစားခ်င္ စိတ္ကို မရွိေတာ့။ ၁နာရီ မထိုးခင္ၿပန္တက္ လုပ္စရာရွိတာ က်န္တာေတြကို ဆက္လုပ္။ ကြ်န္မ ဘယ္ေလာက္ ေတာင္ အလုပ္မ်ားလည္းဆိုရင္ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ဖံုးလာရင္ေတာင္ ဖံုးမေၿပာႏိုင္။ ကိုယ္ပိုင္ Gmail မစစ္ႏိုင္။ Facebook မ၀င္ႏိုင္။ ဘာဆိုဘာမွ မ၀င္ႏိိုင္ပါ။

ဓာတ္ပံုလည္း ေကာင္းေကာင္းရိုက္တတ္တယ္။ ေဘာလံုးကန္တဲ့ကြင္း ၂ကြင္းရွိတာ ဟုိကြင္းေၿပးလိုက္ ဒီကြင္း ေၿပးလိုက္နဲ႔လည္း ရိုက္ဖူးတယ္။ ေန႔လည္ဘက္ ၿခစ္ၿခစ္ေတာက္ ပူေနတဲ့ ေနရာမွာ ကေလးေရကူး ၿပိဳင္တာကို ရိုက္ရတယ္။ ေနာက္ေန႔ ဖ်ားေတာင္ဖ်ားလိုက္ေသးတယ္။ ေက်ာင္းမွာ အလုပ္လုပ္တာေလ။ အရမ္း အရမ္းကို အလုပ္မ်ားပါတယ္။ ရွိတာမွ ၃ေယာက္ထဲ။ IT Vice President က ဒီမွာ မရိွဘူး။ အဲဒီေတာ့ ၂ေယာက္ပဲရွိတယ္။ ခြင္႔ေတာင္ မယူရဲဘူး။ Senior က Bully လုပ္တာ အၿမဲခံရတယ္။ ခြင့္မ်ား ၁ရက္ယူလို႔ကေတာ့ ေနာက္ေန႔ ေသၿပီပဲ။ ထိုင္ေတာင္ မထိုင္ႏိုင္ဘူး။ ေတာက္ေလ်ာက္ လုပ္ေနရတာ။ အဲဒီမွာ လုပ္တုန္းကဆိုရင္ ၁လ ဖိနပ္ ၁ရံ ၀ယ္ရတယ္။ ၂ပတ္ဆိုရင္ ဖိနပ္က ေတာ္ေတာ္ရြဲေနၿပီ။ Formal လုိပံုစံ ရံုးတက္ရတာ။ ကိုယ္႔ရုပ္က ၁၁ နာရီဆုိရင္ ေတာ္ေတာ္ စုတ္ၿပတ္ေနၿပီ။ ထုိင္ခံုမွာ ထိုင္ရတာ ၁နာရီေတာင္ မၿပည္႔ဘူး။

အရမ္းရီရတဲ့ ကြ်န္မ။ ရုံးပိတ္လို႔ အၿပင္သြားရင္ေတာင္ ၁ခါ၁ေလ Program ဘယ္လိုေရးရင္ေကာင္းမလဲဆိုတာ စဥ္းစားေန ဒါမွမဟုတ္ Design ဘယ္လိုလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲဆိုတာ အၿမဲ ေခါင္းထဲမွာ ရွိေနတာ လမ္းေတြ႔ရင္ ကြ်န္မကို ေရွ႔လာၿပီးၿပံဳးၿပ ၿပဴးၿပ လာလုပ္ရင္ေတာင္ လုံး၀ မၿမင္ေရးခ် မၿမင္။ စိတ္က အဲဒီထဲပဲေရာက္ေနတာ။ အဲဒီရုံးမွာ ၁ႏွစ္နီးနီးလုပ္လာခဲ႔တာေလ။ အလုပ္က ဘာၿပီး ဘာလုပ္ရမလဲဆိုတာ စဥ္းစားေနရေတာ့ ကြ်န္မ မွတ္ဥာဏ္ လံုး၀ ကို မေကာင္းေတာ့တာ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မအတြက္ ေကာင္းတာ ၁ခု၊ ဆိုးတာ ၁ခုရွိတယ္။ ဆိုးတာက Senior က ကြ်န္မကို Bully အၿမဲတမ္းလုပ္တာ။ Manager & VP က ကြ်န္မအေပၚ အရမ္းေကာင္း တာ။ ကြ်န္မက Manager ေနရာမွာ အစား၀င္လာတာ။ Manager ကကြ်န္မကို Training ၁လေပးၿပီး ထြက္သြားတာ။ ဒါေပမယ္႔ e-mail နဲ႔လွမ္းေမးလို႔ ရတယ္။ ကြ်န္မက Manager Post မဟုတ္ပါဘူး။ Manager လစာလည္း မရပါဘူး။ ေကာင္းတာ ၁ခုက ကြ်န္မ လုပ္ငန္းအေတြ႔ အၾကံဳအမ်ားၾကီး ရတယ္။ ေပ်ာ္တယ္။ ကိုယ္ေရး ကိုယ္တာေၾကာင့္ စိတ္ညစ္ရင္ အလုပ္ထဲမွာ နစ္ထားလို႔ရတယ္။ အဲဒီအလုပ္က ကြ်န္မကို ေထာက္ခံ ခ်က္ ေရးေပးထားတယ္။ ကြ်န္မ အလုပ္ရွာရင္ လြယ္ေအာင္လို႔ပါ။

ၾကံဳတုန္းၾကြားလိုက္ဦးမယ္။ ကြ်န္မ အဲဒီအလုပ္မွာေရးခဲ့တာ website ၆ခု ရွိတယ္။ နည္းတယ္ မထင္နဲ႔ေနာ္။ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ ဖတ္ၿပီးေရးရတာ။ သူမ်ားလည္း ေမးလို႔မရဘူး။

၆နာရီေဒါင္လုိ႔ထိုးတာနဲ႔ ရုံးဆင္းလို႔ရၿပီ။ အဓိက က အိမ္ၿပန္ေရာက္ရင္ ရုံးအေၾကာင္း မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့တာ။ မနက္ၿဖန္ ဘာခ်က္ရင္ ေကာင္းမလဲပဲ စဥ္းစား တယ္။ ဒါလည္းပဲ ဦးေႏွာက္ေၿခာက္တဲ႔ အထဲမွာပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ့ မေကာင္းတဲ့ အက်င္႔က IT သမား လုပ္ေနၿပီး စာလံုး၀ မဖတ္တာ။ ၿပသာနာ လာၿပီ ဆိုရင္ မေၿဖရွင္းတတ္ဘူးလို႔ မထင္ပါနဲ႔။ နာရီ၀က္ အတြင္း ဦးေႏွာက္ ေၿခာက္ ရေလာက္ေအာင္ အသဲအသန္ ရွာရတာ။ အေၿဖလည္း ရွာေတြ႔ ပါတယ္။ ကြ်န္မ ဦးေႏွာက္ထဲ လည္း တစ္သက္လံုး စြဲသြားပါတယ္။ အဲဒီလို တစ္သက္လံုး စြဲသြားခ်င္လို႔ ေလ။ ဟီးးးးးးးးးးးးး

ကြ်န္မ စဥ္းစားထားတာ IT အလုပ္ပဲလုပ္ရင္ ေကာင္းမလား။ လူပင္ပန္းခ်င္ ပင္ပန္းပါေစ။ Program ေတာ့ ထပ္မေရးပါရေစနဲ႔ေတာ့။ ဦးေႏွာက္မစားခ်င္ဘူးးးးးးးးးးး IT Support အလုပ္ေလး ရရင္ေကာင္းမယ္။ စိတ္ကူးၾကည့္တာပါ။ Stress ဒဏ္နဲ႔ ကင္းေ၀းတဲ့ အလုပ္ကေလး။ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ .....

ရည္မွန္းခ်က္ ၁ခု သာက်န္ေတာ့သည္

ကြ်န္မ Singapore ကုိမလာခင္ ကတည္းက ဘာၿပီးရင္ ဘာၿဖစ္ရမယ္ဆိုၿပီး စိတ္ထဲမွာရွိခဲ႔တာပါ။ အခုအခ်ိန္မွာ အားလံုး ၿပီးၿပည့္စံု ပါၿပီ။ ၁ခုပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ အဲဒီ ၁ခုက မိသားစု ကိုယ္ပိုင္တိုက္ခန္း ပိုင္ဆိုင္ၿပီး ကြ်န္မ အေဖကို ဒီမွာ ကြ်န္မတို႔ မိသားစုနဲ႔ အတူ တူ ေခၚထားဖို႔ပဲၿဖစ္တယ္။ ကိုယ္ပိုင္တိုက္ခန္းမွာ ေနရၿပီဆိုလ်င္ မိသားစု ေနရတာကိုပဲ ၾကိဳက္တယ္။ မိသားစုနဲ႔ေနခ်င္လို႔ ကိုယ္ပိုင္ တိုက္ခန္း ၀ယ္တာပါ။ ကိုယ္ပိုင္တိုက္ခန္း ၀ယ္ဖို႔ဆိုရာမွာ ခုအခ်ိန္မွာ Singapore Sweep ေပါက္မွ ဒါမွမဟုတ္ ၁ေနရာရာ ကေန ပိုက္ဆံ၀င္မွ ၿဖစ္မယ္။ အေဖကေတာ့ လာေနဖို႔ေၿပာေပမယ့္ အလုပ္သံေယာဇဥ္ မၿပတ္ ႏိုင္ေတာ့ ေနာက္ ၃ႏွစ္ ေစာင့္ရဦးမယ္။ ၁ခ်ိဳ႕ေတြကေၿပာၾကတယ္။ အေဖကိုဘာလို႕မေခၚေသးတာလဲ၊ ကြ်န္မ အေဖကို ကြ်န္မ ေခၚတာေပါ႔။ မေခၚပဲ ဘယ္ေနပါ႔မလဲ။ အေဖက ခုအခ်ိန္ မလာခ်င္ေသးဆိုေတာ့ ကြ်န္မ ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္ဦးမွာလဲ။

ကြ်န္မရဲ႕ရည္မွန္းခ်က္ေလး ၁ခ်ိန္မွာၿပည့္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္ အရင္က ပင္ပန္းခဲ႔ရတာေတြ၊ ၾကိဳးစားခဲ႔ရတာေတြ အႏွိမ္ခံခဲ႔ရတာေတြ လြတ္ေၿမာက္ၿပီေပါ့။

Singapore မွာ မိဘေမတၱာေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနၿပီလား

ဒီ Post ကိုေရးသင့္၊ မေရးသင့္ အခ်ိန္ယူၿပီး ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားယူရပါတယ္။ ကြ်န္မေရးထားတာကိုဖတ္ၿပီး ကြ်န္မကို ေတာ္ေတာ္အၿမင္ကတ္ၾက မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ မေရးလို့ကလည္း မၿဖစ္ၿပန္ပါဘူး။

Singapore မွာရွိေသာ လင္မယားတိုင္း ကိုယ္၀န္ရွိလာရင္ မ်ားေသာအားၿဖင့္ စဥ္းစားၾကတာကို ေၿပာခ်င္တာပါ။ သူမ်ားကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိုလည္း ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ၿခင္း မဟုတ္ပါဘူး။ သိေစခ်င္တာေလး ၁ခုထဲပါ။ ဒီအခ်က္ကေလးကို စဥ္းစားမိရဲ့လားဆိုတာ သိေစခ်င္တာပါ။

မ်ားေသာအားၿဖင့္ ကိုယ္၀န္ရွိလာၿပီဆိုလ်င္ ၉၅% က ရန္ကုန္ကိုၿပန္ၿပီး ကေလးၿပန္ေမြးၾကတာမ်ားပါတယ္။ ဒီမွာေမြးၿပီး ကိုယ္တိုင္ထိန္းတဲ့ မိခင္ဆိုတာ အေတာ့္ကိုရွားပါးပါတယ္။ ကေလးေမြးၿပီးၿပီဆိုလ်င္ ကေလးကို ကေလးထိန္းအၿပင္ အဖိုး၊ အဖြား၊ ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ့ထားခဲ့ၿပီး ဒီကုိၿပန္လာၿပီး အလုပ္ၿပန္လုပ္ပါတယ္။ ကေလးထိန္းႏွင့္ထားခဲ့ရၿပီဆိုကတည္းက ဘယ္ေလာက္စိတ္ခ်ရမွာမို့လဲ။ ကြ်န္မ ေမာင္ေလးဆို ေမြးကတည္းက နာနီ နဲ့ပဲေနခဲ့ရတာ။ အဖြားေရွ့မွာ နာနီကထိန္းေပါ့။ နာနီက ကေလးကိုဆိတ္ဆြဲ၊ ရိုက္ေနလည္း အဖြားက ၿမင္ခ်င္မွ ၿမင္တာ၊ အဖိုးကေတာ့ သူဟာသူေအးေဆး ေနတာ။ ကြ်န္မဆို ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာဆိုရင္ ကိုယ္ဟာကိုယ္ပဲထိန္းေတာ့မယ္။ ကိုယ္ကေလးကို သူမ်ားက ႏွိပ္စက္ေနတာ မၿမင္ရက္ပါဘူး။ ကိုယ္က ေယာက်္ားလည္း ယူေသးတယ္။ အသက္ၾကီးေနၿပီၿဖစ္ေသာ ၂ဖက္ မိဘေတြကို ကိုယ္ကၿပန္ၿပီးဒုကၡေပးသင့္ပါသလား။ သူတို့မွာ ဇရာကေထာက္လာေသာေၾကာင့္ က်န္းမာေရးက စကားေၿပာလာၿပီေလ။ ဒီအခ်ိန္မွာ လူမမယ္ ေမြးကာစ ကေလးေလးကို လက္လြတ္စပယ္ အဖိုး၊ အဖြားေတြနဲ့ပစ္ထားၿပီး ဒီကိုၿပန္လာသင့္ပါသလား။ ဒီကေလးေလးအေပၚမွာ ထားရွိရမယ့္ မိဘေမတၱာကေကာ ဘယ္မွာပါလဲ။ ကြ်န္မ Blog ၁ခုမွာဖတ္ရပါတယ္။ ကေလးကို အဖိုး၊ အဖြားေတြနဲ့ထားခဲ့ၿပီး ေရးထားတာ လြမ္းေၾကာင္း၁ တဲ့။ ကြ်န္မထင္တာ ေနာက္ဆို လြမ္းေၾကာင္း ၃၆၅ ေတာင္ၿဖစ္မလားပဲ။ ေနာက္၁ခုက ကိုယ္က အဖိုး၊ အဖြားေတြနဲ့ ပစ္ထားၿပီး ဒီကိုလာၿပီး အလုပ္ကိုေကာေၿဖာင့္ေအာင္လုပ္ႏိုင္ပါ့မလား။ ပိုက္ဆံေတြရၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာမႈေကာရပါရဲ့လား။ လူတိုင္း ပိုက္ဆံ လိုခ်င္လို့ ရန္ကုန္ကေနလာၿပီး Singapore မွာ အလုပ္လာလုပ္ေနၾကတာပဲ။ ၁ခ်ိဳ့ေတြကေၿပာၾကတယ္။ ဆင္ေၿခေပါ့ေလ။ ဒီေလာက္ ေမြးကာစ ကေလးေလးကို ဘယ္လိုထိန္းတတ္မွာလဲ။ အဖိုး၊ အဖြားေတြ ထိန္းေတာ့ပိုေကာင္းတာေပါ့တဲ့။ ေကာင္းေရာ။ ဒါလား မိဘေမတၱာ။ ကိုယ့္ကေလးၾကီးလာတဲ့အခ်ိန ္ကြ်န္ေတာ္၊ ကြ်န္မကိုဘယ္လိုထိန္းခဲ့သလဲ၊ ဘယ္လိုပူပန္ခဲ့သလဲလို့ ၿပန္ေမးတတ္တဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ဘယ္လိုၿပန္ေၿဖၾကမလဲ။ ေၿဖေကာ ေၿဖတတ္ၾကရဲ့လား။

ကြ်န္မဒီ Post ကိုဖတ္တဲ့သူတိုင္းေမးလာၾကရင္ ကြ်န္မမွာ အေကာင္းဆံုးအေၿဖရွိၿပီသားပါ။ ကြ်န္မ ကိုယ္တိုင္၀မ္းနဲ့လြယ္ၿပီးေမြးလာတဲ့ကေလးကို ကိုယ္တိုင္ပဲထိန္းမွာပါ။ ဘယ္သူမွလည္း လာမထိန္းေပးပါဘူး။ ကြ်န္မ ေမြးကင္းစကေလးကို ထိန္းလည္းမထိန္းတတ္ပါဘူး။ ငယ္ငယ္ကဆို ေမြးကာစ ကေလးကိုခ်ီရမွာ အရမ္းေၾကာက္တာ။ ခ်ီေတာင္မခ်ီရဲဘူး။ အခု မေမြးခင္အခ်ိန္မွာ ဘာလုပ္ရလဲဆိုေတာ့ ရန္ကုန္ၿပန္တဲ့အခ်ိန္က ၀ယ္လာတဲ့စာအုပ္ေတြကို ထပ္ခါတလဲလဲ ဖတ္ရတယ္။ Website ေတြမွာရွာၿပီး ဖတ္ရတယ္။ ေမြးၿပီးတဲ့သူေတြကို ၿပန္ၿပီးေမးရတယ္။ ကေလးအတြက္လုိမယ့္အရာေတြကို ခုခ်ိန္ကတည္းက စုေဆာင္းရတယ္။ ေမြးၿပီးရင္ေတာင္ ဘယ္လိုထိန္းရပါ့မလဲဆိုတာ ေတြးေတာင္မေတြးရဲဘူး။

ကြ်န္မ Singapore မွာအမ်ားတကာ လုပ္သလိုလုပ္ဖို့ အခ်ိန္ယူၿပီး ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားပါေသးတယ္။ ကြ်န္မ အေဖက ၆၃ႏွစ္၊ ေယာက္ခမက ၇၀ေက်ာ္၊ သူတို့ဆီမွာ ကေလးကိုပစ္ထားၿပီး ဒီကိုအလုပ္ၿပန္လုပ္မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္မတို့ေလာက္ ေမြးရက်ိဳးနပ္တဲ့ သား၊ သမီးေတြၿဖစ္လာပါ့မလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ကေလးကို ေႏြးေထြးမႈ မေပးႏိုင္တဲ့၊ မိခင္စိတ္၊ ဖခင္စိတ္ကင္းမဲ့ေနၾကၿပီလားဆိုတာပါပဲ။ သူမ်ားေတြသံုးသလို၊ ရွာသလို ကြ်န္မလည္း Full-Time အလုပ္လုပ္ၿပီး သံုးခ်င္တာေပါ့။ အခုခ်ိန္မွာ ေငြမ်က္ႏွာေနာက္ကိုလိုက္ေနလို့ မၿဖစ္ေသးပါဘူး။ကြ်န္မရဲ့ စိတ္ကိုက လက္မခံႏိုင္တာ။ ကြ်န္မအေမဆို ကြ်န္မ၃ႏွစ္အထိ ကိုယ္တိုင္ထိန္းခဲ့တာ။ ၃ႏွစ္ၿပည့္ေတာ့မွ အလုပ္ၿပန္ စလုပ္တာ။ မနက္ဆို အဖိုး၊ အဖြားေတြဆီမွာ ထားခဲ့ၿပီး ညေန အလုပ္ကၿပန္လာမွ ၿပန္လာေခၚတာ။ ကြ်န္မကေလးကို Day Care Centre လည္းပို့ဖို့စိတ္မကူးပါဘူး။ ကေလး ၁ႏွစ္ၿပည့္မွ အလုပ္ၿပန္လုပ္မွာပါ။ မလုပ္လို့ကလည္းမၿဖစ္ၿပန္ပါဘူး။ PR ၿဖစ္ကတည္းက အခုအခ်ိန္ထိ CPF ၁ၿပားမွမရွိေသးပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မေရာက္ခင္ ေရွ့ဆက္ဘာလုပ္သင့္သလဲ ဆိုတာ ကေလး၆လ ၿပည့္မွပဲ ဆံုးၿဖတ္ေတာ့မယ္။ ရန္ကုန္ကိုၿပန္ပို့ဖို့ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးကိုဆံုးၿဖတ္ခ်က္ခ်မယ့္အထဲမွာ မပါပါဘူး။

Singapore မွာ ၁ခ်ိန္မွာ မိခင္ၿဖစ္လာမည့္သူေတြ၊ ဖခင္ၿဖစ္လာမည့္သူေတြ မိဘေမတၱာကို ကိုယ္ေမြးလာမယ့္ သား၊ သမီးအေပၚမွာ အေကာင္းဆံုး ေႏြးေထြးမႈမ်ားကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ေပးႏိုင္ၾကပါေစ။ ကိုယ္ေမြးလာမည့္သား၊ သမီး အေပၚ ပိုက္ဆံေတြပို့ေပးေနယံုမွ်ၿဖင့္ ဒါကို မိဘေမတၱာလို့ မေခၚသင့္ပါဘူး။ အေပၚယံေငြေၾကးပစၥည္းထက္ ေႏြးေထြးတဲ့ မိဘရဲ့ေမတၱာအရိပ္ ဘယ္ဟာက ပိုၿမတ္ပါသလဲရွင္ .....

သရဏံဂံုတည္ၿခင္း အက်ိဳးေက်းဇူး

ဗုဒၶံသရဏံ ဂစၧာမိ
ဓမၼံသရဏံ ဂစၧာမိ
သံဃံသရဏံ ဂစၧာမိ

ကြ်န္မရြတ္ခဲ့တာသိပ္မၾကာေသးပါဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၆ႏွစ္ေက်ာ္ကတည္းက ရြတ္ခဲ့တာ။ ကြ်န္မနဲ့သိတဲ့သူတိုင္းကို ဓမၼလက္ေဆာင္ေပးေ၀ခဲ့ပါ တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမွ ယေန့အခ်ိန္ထိ မရြတ္ခဲ့ၾကပါဘူး။ မ်ားေသာအားၿဖင့္ ကြ်န္မနဲ့သိတဲ့ပတ္၀န္းက်င္မွာ ၉န၀င္းရြတ္ၾကတာ မ်ားပါတယ္။

ကြ်န္မဒီလက္ေဆာင္ကို အေဒၚ၀မ္းကြဲရဲ့ေယာက်္ားဆီက ရခဲ့တာပါ။ သူနဲ့ေတြ့ေတာ့ ဘုရား တရားေကာ လုပ္ၿဖစ္ရဲ့လားလို့ ေမးပါတယ္။ ကြ်န္မက လုပ္ၿဖစ္ပါတယ္။ ၉န၀င္းအဓိဌာန္ပုတီးစိပ္ၿဖစ္ပါတယ္ဆိုေတာ့ သူကဘုရားရွစ္ခိုးတယ္ဆိုတာ ကိုယ္လိုခ်င္တာကို ဆုေတာင္းၿပီးမလုပ္ရဘူး။ သမီးဒါေလး ရြတ္ၾကည့္ပါလား။ သမီးအေနနဲ့ရြတ္ရတာလည္း လြယ္တယ္။ ၁မိနစ္ေတာင္မၾကာပါဘူး၊ အခ်ိန္တိုင္းရြတ္ပါတဲ့။ ဒါပဲေၿပာသြားတာ။ သူက စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ တရုတ္လူမ်ိဳးပါ။ အခုခ်ိန္မွာ သိန္းေပါင္းေထာင္ခ်ီၿပီးခ်မ္းသာေပမယ့္ ၾကြားၾကြား၀ါ၀ါမရွိ။ ေနတာက သာမန္လူတန္းစားလိုပဲ ေနပါတယ္။

ကြ်န္မလည္းသူနဲ့ဆံုၿပီး ၁လေလာက္ေနမွ စရြတ္ၿဖစ္တယ္။ ကြ်န္မ ေခါင္းထဲမွာ မနက္ၿဖန္စရြတ္မယ္ဆိုၿပီး ေနာက္ေန့ည အိပ္ခါနီးမွ သတိရတယ္။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ၂ပတ္ေလာက္ၾကာတယ္။ မနက္မိုးလင္းအိပ္ရာထခ်ိန္ကစလို့ ညအိပ္ရာ၀င္တဲ့အခ်ိန္ထိ အခ်ိန္တိုင္းရြတ္ရတာ။

မနက္အိပ္ရာထခ်ိန္၊ မ်က္ႏွာမသစ္ခင္၊ မ်က္ႏွာသစ္ေနစဥ္၊ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီး၊ ေခါင္းမၿဖီးခင္၊ ေခါင္းၿဖီးေနစဥ္၊ သနပ္ခါးမလိမ္းခင္၊ သနပ္ခါး လိမ္းေနစဥ္၊ သနပ္ခါးလိမ္းၿပီးစဥ္၊ အက္်ီမလဲခင္၊ လဲေနစဥ္၊ ထမင္းမစားခင္၊ ထမင္းစားေနစဥ္၊ ထမင္းစားၿပီး အစရွိသၿဖင့္ ယုတ္စြအဆံုး အိမ္သာတက္ တာကအစ ရြတ္ရပါတယ္။ အဲဒီလိုအခ်ိန္ၿပည့္ ထိထိမိမိရြတ္ႏိုင္ေအာင္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ေလ့က်င့္ယူရပါတယ္။ အနည္းဆံုး၁လ ေက်ာ္ၾကာပါတယ္။ လိုခ်င္တဲ့ ဆုေတာင္း၁ခုမွ မပါရပါဘူး။ သရဏဂံုရြတ္ရၿခင္းအက်ိဳးေက်းဇူးကေတာ့ ၿမတ္စြာဘုရားကို ကိုယ္လုပ္တဲ့အလုပ္တုိင္း ကို မလုပ္ခင္မွာ သတိရလိုက္ၿခင္းပါ။ ရြတ္ၾကည့္ပါ။ အရမ္းထူးၿခားပါတယ္။ ရြတ္ခဲ့တဲ့ အၾကိမ္စိတ္လာခဲ့လို့ရွိရင္ ပထမဦးစြာ ကံဆိုးတာေတြကို ရင္ဆိုင္ရပါမယ္။ ၿပီးရင္ ကံေကာင္းတာမ်ား ဘယ္သူမွေတာင္လိုက္မမွီပါဘူးရွင္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ဆီကိုေကာင္းတာေတြ ေရာက္လာမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ရဲ့စိတ္က အလုိလိုေပ်ာ္ရႊင္ေနပါတယ္။ ၁ရက္၊ ၂ရက္ေနရင္ သတင္းေကာင္းၾကားရေတာ့တာပါပဲ။ မေကာင္းတဲ့သတင္းၾကားရမယ္ဆိုရင္ ကြ်န္မရဲ့စိတ္က အလိုလို မၾကည္ေတာ့ပဲ စိတ္ထဲမွာေလးေနသလို ခံစားရပါတယ္။ ကြ်န္မရြတ္လာတာ ၂ႏွစ္နီးပါးပါ။ ဒီ Singapore ေရာက္ၿပီးမွပဲ ပ်က္သြားတာ။ အခုၿပန္ရြတ္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ၿပည့္ရြတ္ႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားေနဆဲပါ။

သူငယ္ခ်င္းတို့လည္း ရြတ္ၾကည့္ၾကပါ။ ကြ်န္မရဲ့ ဓမၼလက္ေဆာင္ေပါ့ေနာ္ ...

ေနာင္တေမွ်ာ္လင့္

အိမ္ေထာင္ ၁ခုမွာ သား၊ သမီးဆိုတာ ရတနာ ၁ပါးပါ။ ကေလးသံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ အိမ္ေထာင္ကို ပိုၿပီးေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ လုပ္ေပးႏို္င္တယ္။ အိမ္ေထာင္ကို ပိုၿပီးခိုင္ၿမဲေစႏိုင္တယ္။ ကြ်န္မခ်စ္ေသာသူမ်ား ေနာင္မွတရေသာ ေနာင္တ မ်ိဳး မၿဖစ္ရေလေအာင္ ဒီေနရာကေန ေရးသားလိုက္ရပါတယ္။

အိမ္ေထာင္ၿပဳၿပီးတဲ့သူတိုင္း မ်ားေသာအားၿဖင့္ ကေလး ခ်က္ခ်င္းမယူၾကေသးပါဘူး။ ဒါဟာ မွားယြင္းတဲ့ အယူအဆပါ။ ကေလးဆုိတာကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ရႏို္င္၊ မရႏိုင္ဆုိတာ ဘယ္သူမွတပ္အပ္မေၿပာႏိုင္ပါဘူး။ ကေလး ဆိုတာ မိဘနဲ့ကံပါမွလည္းရတာပါ။ ကြ်န္မဆို November မွာ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး June မွ ကေလးရတာပါ။ ယူၿပီးကတည္းက ကေလးဆိုတာ ခ်က္ခ်င္းလိုခ်င္ခဲ့တာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္ အလုပ္ကလည္း Under Pressure and Stress ေအာက္မွာ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ အခ်ိန္လည္းပါမွာေပါ့့ေလ။ အေဖကလည္းေၿပာပါတယ္။ ကံပါမွရမွာေပါ့တဲ့။ ကို္ယ္၀န္ရွိေနလို့ သိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မ အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ပါဘူး။

ကြ်န္မအလုပ္က In-charge ၈ခုကို ၁ေယာက္ထဲ Handle လုပ္ေနရတာေလ။ EIS Australian International School မွာလုပ္ေနရေတာ့ ကုိယ္လုပ္တဲ့ေနရာမွာ ထုိင္ရတဲ့အခ်ိန္က ၁ေန့ကို ၁၅ မိနစ္ေတာင္ မရွိခဲ့ပါဘူး။ မနက္ ၇:၄၅ ဆိုရုံးေရာက္ၿပီ။ ကြ်န္မအလုပ္ခ်ိန္က ၈ - ၆ပါ။ ၁၀ နာရီလုပ္ရတာ။ လုပ္ခဲ့တဲ့ ၁ႏွစ္တာကာလအတြင္း Late Record စာရင္းထဲမပါခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအလုပ္သာ ဆက္လုပ္ေနမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္၀န္ပ်က္က်မွာ အမွန္ပါပဲ။

ကေလးယူဖုိ့အတြက္ ပိုက္ဆံစုေနၾကသူေတြ ဒါမွမဟုတ္ HDB/Condo ၀ယ္ၿပီးမွ ယူမယ့္သူမ်ား အားလံုး ဒါေတြဟာ ဘ၀မွာ အေရးၾကီးတဲ့ အထဲမွာ မပါ၀င္ပါဘူး။ ဒါေတြဟာ Singapore မွာ အိမ္ေထာင္ရွင္တုိင္း စဥ္းစားၾကေလ့ရွိတဲ့ အခ်က္ေတြပါ။ ကေလးရဲ့ ကံပါရင္ ရွာစရာေတာင္ မလိုပါဘူး။ အလိုလိုၿဖစ္လာမွပါ။ ပိုက္ဆံဆိုတာ ပင္စင္မယူခင္ အခ်ိန္ထိရွာလို့ရပါတယ္။ ကြ်န္မေရွ့မွာ သာဓကေတြအမ်ားၾကီးကို လက္ေတြ့ၿမင္ခဲ့ ရေတာ့ ကြ်န္မ အိမ္ေထာင္က်တဲ့အခ်ိန္ ကေလးမရမွာ အရမ္းေၾကာက္ပါတယ္။ ဥပမာေတြကေတာ့ - ကုိယ္တကယ္ယူတဲ့အခ်ိန္မွာ ကေလးလံုး၀မရေတာ့ပါဘူး။ ေဆးပညာစာအုပ္ေတြကုိလည္း အခုအခ်ိန္မွာ ဗဟုသုတ ရေအာင္ဖတ္သင့္ပါတယ္။

ကြ်န္မက အမွန္ကို တည့္တုိးၿမင္ေအာင္ ေၿပာတတ္တဲ့သူမ်ိဳးဆိုေတာ့ မုန္းခ်င္မုန္းၾကလိမ့္မယ္။ ကြ်န္မကို အခုခ်ိန္မွာ မုန္းလည္း ဂရုမစိုက္ပါ။ ၁ေန့ေန့ ၁ခ်ိိန္ခ်ိန္မွာ ကြ်န္မရဲ့ ေစတနာ နဲ့ အမွန္တရား ကိုၿမင္လာၿပီဆိုရင္ ကြ်န္မေက်နပ္ေနမွာပါ။

ကြ်န္မခ်စ္ေသာသူမ်ား ေနာင္တေမွ်ာ္လင့္မႈမ်ားၿဖစ္မလာၾကပါေစနဲ့လို့ ဒီေနရာကေနေရးသားရင္း -----

Happy Birthday & Happy Sweet December

ဒီေန့ ကြ်န္မရဲ့ ေမြးေန့မွာ လာလည္သူအားလံုး က်န္းမာရႊင္လန္းပါေစ။

ကြ်န္မ အၾကိဳက္ဆံုး Mickey-Mouse & Minnie-Mouse ပံုေလးကို ေပးထားတယ္ေနာ္။ အခုေတာ့Mickey-Mouse & Minnie-Mouse ပဲေနာ္။ ေနာက္ဆိုရင္ Baby Mickey ေလးပါ ပါေတာ့မွာ ...


Source : Google ကေနရွာၿပီး ကူးထားတာ။

ရန္ကုန္ၿပန္ အေတြ့အၾကံဳ

Blog ကိုပစ္ထားတာ အေတာ္ဳကာေနျပီ။ ရန္ကုန္ျပန္ အေတြ့အၾကံဳေလးေတြ၊ ကိုယ္ခ်င္းစာမႈမရွိေသာသူမ်ားကို သိေစခ်င္လို့ အားလံုးကိုမ်ွေ၀လိုက္ ပါတယ္။

ကြ်န္မ ရန္ကုန္ျပန္တဲ့အခ်ိန္ ကိုယ္၀န္ 22 weeks ပါ။ အေဖက NUH ရဲ့ Recommend Letter ယူလာခဲ့ဆိုလို့ ေလယာဥ္စီးလို့ရေအာင္ ေတာင္းလာခဲ့ပါတယ္။ Just in case ပါ။ ၁ေယာက္ကိုမွ Silk Air က ကီလို ၃၀ ပဲရတာ။ ဗိုက္နဲ့ ၁ေယာက္ထဲျပန္ရေတာ့ ပါဆယ္ရန္ ေဳကာက္လို့ ဘယ္သူမွမသိၾကပါဘူး။ အရမ္းခင္တဲ့သူေတြပဲသိၾကတာပါ။ စိတ္ဆိုးတဲ့သူေတာင္ရွိေသး။ ကိုယ္လိုျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္မွ ကို္ယ္ခ်င္းစာလာ မွာပါ။ ဒီကေနသယ္သြားတာအားလံုး 30 KG ပါ။ Silk Air က Immigration ကိုမ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးၿပီး Business Class အေနာက္က Seat ကို Request လုပ္ပါတယ္။ အသြားေကာ၊ အျပန္ေကာ Economy Class ရဲ့ ေရွ့ဆံုး ထိပ္ေထာင့္ကုိရပါတယ္။ ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ Immigration နဲ့ အရင္ဆံုးေတြ့ရပါတယ္။ လိုအပ္တဲ့စာရြက္ စာတမ္းေတြကို အဆင္သင့္လုပ္ထားျပီး မွီခိုၿဖင့္ၿပန္လာသူ မ်ားေနရာမွာ တန္းစီပါတယ္။ ကြ်န္မအလွည့္ ေရာက္ေတာ့ လိုအပ္တဲ့စာရြက္စာတမ္း အကုန္ေပးလိုက္ ပါတယ္။ အကုန္ျပီးသြားေတာ့ ကြ်န္မကို အကုန္ ျပန္ေပးပါ တယ္။ ျပီးေတာ့ေျပာလိုက္ပါ ေသးတယ္။ လက္ေဆာင္ေလးမ်ားပါရင္ ေပးခဲ့ပါဦးတဲ့။ ေတာင္းတာ ေပၚတင္ၾကီးေနာ္။ ကြ်န္မရဲ့ စိတ္က အဲဒီလုိလူမ်ိဳးဆို တအားအျမင္ကတ္တာ။ ျပီးျပီလားလို့ ၁ခြန္းေမးၿပီး လွည့္ထြက္လာခဲ့တာပါပဲ။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ျပန္ရင္ဘာမွမၿပည့္စံု ရင္ျပသာနာပဲဆိုၿပီး ေတြးမိပါေသးတယ္။

ရန္ကုန္မွာ စားခ်င္တာေတြစားခဲ့တာ။ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္တက္လာတာ။ ကြ်န္မ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ဗိုက္မၾကီးခင္ ေပါင္ ၉၀ ေတာင္မရွိ ဘူး။ ကြ်န္မ ထမီ၀တ္ရင္ ၃ေတာင္မိုက္ေလ်ာပဲ ၀တ္တာ။ ရီစရာက စြတ္လို့ပဲ ရတယ္။ ၾကည့္မေကာင္းဘူး။ ၄ေတာင္မိုက္ေလ်ာ့ကလည္း ၁ထည္မွမရွိဘူး ကြ်န္မ ေရႊတိဂံုဘုရား မသြားခင္ အရင္ဆံုး၀တ္ၾကည့္လိုက္ပါေသးတယ္။ ေရႊတိဂံုဘုရားမွာLift က မီးမလာလို့ေၿခက်င္ တက္လာခဲ့ရပါေသးတယ္။ စိတ္ေအးခ်မ္းသာစြာနဲ့ ဘုရားဖူးၿပီးလွည့္ထြက္လာေတာ့ တာ၀န္လို့ လက္ေမာင္းမွာပတ္ထားတဲ့ မိန္းမၾကီး၁ေယာက္က ၀တ္ထားတာ အရမ္းတုိတယ္ေနာ္တဲ့။ ေၾသာ္... ၿပသာနာပဲ။ အရွည္က ေၿခမ်က္စိ နဲ့ဒူးေခါင္းၾကားရွိပါတယ္။ ထမီေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ကြ်န္မဗိုက္ၾကီးသည္ေလ ဗိုက္ဖံုးဂါ၀န္ပဲ၀တ္လို့ ရမွာေပါ့လို့ၿပန္ေၿပာလိုက္ပါတယ္။ လာေၿပာတဲ့သူ၀တ္ထားတာ ကြ်န္မ ထက္ေတာင္တုိေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထမီပါ။ ကြ်န္မဒီကေနေၿပာခ်င္တာက သူမ်ားကိုလက္ညိဳးမထိုးခင္ ကိုယ္ကိုကိုယ္အရင္ဆံုးၿပန္ၾကည့္သင့္ပါတယ္။ ျဖစ္သင့္တာက ကိုယ္၀တ္ထားတာ ေၿခမ်က္စိထိဖံုးေနၿပီး အမ်ားကိုၿပန္ေၿပာတဲ့အခါမွလည္း အမ်ားကလည္းကိုယ့္ကိုေလးစားမွာေပါ့။ ကိုယ္ေၿပာတဲ့စကားကိုလည္း လိုက္နာမွာေပါ့။ အခုေတာ့ .... ကြ်န္မမွာဘုရားဖူးၿပီး ၿပန္ထြက္လာတဲ့ ၾကည္ႏူးစိတ္ေလးေတာင္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတယ္။

ကိုယ္တုိင္ ၿပန္တာၿဖစ္တဲ့အတြက္ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့အရာကို စိတ္ၾကိဳက္သယ္လို့ရတယ္ေလ။ Luggage အၾကီး ၁အိတ္၊ စားစရာပံုး ၁ပံုး၊ Computer Bag ၁လံုး ၊ ပါဆယ္ေပးလိုက္လို့ သယ္လာရတဲ့ အိတ္ ၁အိတ္၊ ဟင္း၁အိတ္၊ Hand Bag ၁လံုး အားလံုး ၆မ်ိဳး ေတာင္ေနာ္။ အဲဒါသာၾကည့္ေတာ့ ဗိုက္ၾကီးသည္ သယ္လာရတာ ၆အိတ္ေတာင္။ 35 KG ေက်ာ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ Luggage အၾကီး ၁အိတ္ ႏွင့္ စားစရာပံုး ၁ပံုး ကိုပဲအပ္လုိက္ ေတာ့တယ္။ ကိုယ္ဟာကိုယ္ အပင္ပန္း ခံၿပီး Hand Carry ပဲ လုပ္လိုက္ေတာ့တယ္။ ေတာ္ၾကာ အေဖပိုက္ဆံထပ္ကုန္ေနဦးမယ္။ စိတ္လည္းေတာ္ေတာ္ ညစ္တယ္။ ၿပန္ခါနီး Immigration ကရစ္လိုက္ေသးတယ္။ Immigration မ၀င္ခင္ ဗိုက္ၾကီးေနပါတယ္ဆိုမွကြ်န္မကို Scan ဖတ္လိုက္ေသးတယ္။ ေၾသာ္ ... မၿပန္ခင္ေတာ္ေတာ္ႏွိပ္စက္တာပဲေနာ္။ ဗိုက္ၾကီးနဲ့မို့လို့ေလယာဥ္ေပၚတက္ခြင့္မေပးႏိုင္ဘူးတဲ့။ NUH ကစာကိုၿပလိုက္မွ အဆင္ေၿပသြားေတာ့တယ္။ ေလယာဥ္ မတက္ခင္မွာ Scan ဖတ္မယ္ အလုပ္မွာ ဗုိက္နဲ့ဆိုတာသိသြားေတာ့ Scan ဖတ္ရၿခင္းမွ ကင္းေ၀းသြားပါတယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ့။ ျပီးၿပီ ေအာင္းေမ့တာ မၿပီးေသးဘူးရွင္။ ေလယာဥ္အ၀င္မွာ ဗိုက္နဲ့မို့လို့ ေလယာဥ္ ေပၚတက္လို့မရဘူးတဲ့။ လက္မွတ္ထိုးၿပီးၿပီလားတဲ့။ ဘာလက္မွတ္မွ ကြ်န္မ မထိုးရေသးပါ။ ကြ်န္မလည္း ၿပီးၿပီေရာဆိုၿပီး ထိုးၿပီးၿပီလို့ေၿပာလိုက္တယ္။ ေၾသာ္ ... စိတ္ညစ္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေတာ္ေတာ္ရစ္ၾကတာပဲ။

Computer Bag ၁လံုး ၊ ပါဆယ္ေပးလိုက္လို့ သယ္လာရတဲ့ အိတ္ ၁အိတ္၊ ဟင္း၁အိတ္၊ Hand Bag ၁လံုး ကိုအေနာက္ကလူကို အကူအညီ ေတာင္းျပီး အေပၚကို တင္ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ ကူတင္ေပးလို့ေတာ္ေသးတယ္။ ေလယာဥ္အဆင္းမွာ အန္လိုက္ေသးတယ္။ ေဘးနားက Singaporean အဘြားၾကီး ၁ေယာက္ ေလယာဥ္မယ္ကို ေခၚေပးတယ္။ ေလယာဥ္က အၿမင့္ၾကီးကေန ေအာက္ကိုဆင္းတဲ့အခါ ၿဖည္းၿဖည္းဆင္းရမယ့္ ဟာကို တအားနိမ့္ဆင္းလိုက္ေတာ့ ကြ်န္မလည္းအန္ေတာ့တာပဲ။ Right time 2:45 PM မွ ဆင္းရမွာ 2:20 PM ေလယာဥ္ဆိုက္တယ္။ ကြ်န္မလည္း ေနာက္ကလူကို အိတ္ခ်ေပးဖို့ အကူအညီေတာင္းရတယ္။ ခ်ေပးပါတယ္။ အဲဒီမွာ ၿပသာနာစတာပဲ။ ပါဆယ္ထည့္လာတဲ့အိတ္ ႏွင့္ Computer Bag ညိွၿပီးေတာ္ေတာ္ အခ်ိန္ၾကာသြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ကြ်န္မကို နာမည္ၾကီး Model ၁ေယာက္ မ်က္ေထာက္နီၾကီးနဲ့ ၾကည့္ေနတယ္။ သူက ကြ်န္မ အေနာက္ကေလ။ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ၾကာသြားတယ္။ ကြ်န္မ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး မ ႏိုင္မွာလဲ။ မ မႏိုင္ဘူးေလ။ မကူညီတဲ့အၿပင္ အဲဒီလိုၿပန္ၾကည့္ေတာ့ ကြ်န္မလည္း စိတ္ဆိုးလြန္းလို့ ၿပန္ၿပီး မ်က္ေထာက္နီ နဲ့ဘုၾကည့္ ၾကည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေၾသာ္ ... ၿပသာနာ

ကြ်န္မရဲ့အိတ္ေတြကလည္း အေစာၾကီးထြက္လာတယ္။ အိတ္ခ်ဖုိ့အကူအညီေတာင္းေတာ့ မကူညီႏိုင္ဘူးတဲ့။ အဲဒီေတာ့ Trolley ကို ေဘးနားကပ္ၿပီး အိတ္ေတြကိုဆြဲခ်ရေတာ့တယ္။ အိတ္ပ်က္သြားတာက အေရးမၾကီးဘူး။ ဗိုက္ထဲက ကေလးဘာမွမၿဖစ္တာပဲေတာ္ေသးတယ္။ ကြ်န္မ ကေလးကလည္း ေတာ္ေတာ္သန္ပါတယ္။ အေမက အၾကမ္းပတမ္း ဘယ္ေလာက္လုပ္လုပ္ ယေန့အခ်ိန္ထိ ဘာမွမၿဖစ္ေသးပါ။

ဒီၾကားထဲကိုယ့္ဟာကိုယ္သယ္လာတာ ေၿပာတဲ့သူရွိေသးတယ္။ ဘာလို့စာအုပ္ေတြအေလးခံၿပီးသယ္လာတာလဲ။ ဒါေၾကာင့္ေလးေနတာတဲ့။ ကိုယ္ၿပန္တဲ့အခ်ိန္မွသယ္ရတာေလ။ ကြ်န္မက စာဖတ္အရမ္းပါသာနာပါတာ။ ဒီမွာ၀ယ္လို့မရတဲ့ စာအုပ္ေတြသယ္လာတာပါ။ လူေတြရဲ့ပါးစပ္က သူမ်ား Private ကိုေတာ္ေတာ္စပ္စုခ်င္ၾကတာပဲ။ အတင္းေတာ္ေတာ္ေၿပာခ်င္ၾကတာပဲ။ ကိုယ္ထမင္းကိုယ္စား ေနတာ ေက်းဇူးၿပဳၿပီး ပါးစပ္ေပါက္ေလးေတြ ပိတ္ေပးၾကပါ။ Plsssssss ....

ေၾသာ္ ... ေၿပာဖို့ေမ့ေနတာ။ ကြ်န္မကေလးက ေယာက္်ားေလးပါ။ အိမ္နာမည္က MICKEY ပါ။

ရန္ကုန္ၿပန္ေတာ့ ဘာအလုပ္မွ လုပ္စရာမလိုပါဘူး။ ေအးေအးေဆးေဆး စားခ်င္တာေတြကို ထိုင္စားေနယံုပဲ။ အေဖကေတာ့ Singapore ကိုမၿပန္ခင္ ေၿပာလိုက္ပါေသးတယ္။ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုရေတာ့မယ္တဲ့။

အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကြ်န္မ Blog ေလးကိုေရာေပါ့။ ကြ်န္မရဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို ရင္ဖြင့္ခြင့္ရလို့ေလ ....

Singapore မွာဘာေၾကာင့္ေမြးလဲဆိုတာ

ကြ်န္မ ကိုယ္၀န္ ၃လေက်ာ္လို့ ၄လထဲမွာပါ။ ဒီမွာ ေမြးၾကရာမွာ ၂မ်ိဳး ၂စားရွိပါတယ္။ ၁ခ်ိဳ့ေတြက ရန္ကုန္ၿပန္ၿပီး ေမြးၾကတယ္။ ၁ခ်ိဳ့က ဒီမွာပဲ ေမြးၾကတယ္။ ေတြ့တဲ့သူတုိင္းက ေမးၾကလြန္းလို့ ေၿဖရတာေမာတယ္။ ဒီကေနပဲ ေၿဖေပးလိုက္ပါတယ္။ ကြ်န္မက ဒီမွာပဲေမြးမွာပါ။ ကြ်န္မ Full-Time အလုပ္လဲမလုပ္ပါဘူး။ Part-Time ေတာ့လုပ္ပါတယ္။ Full-Time လုပ္ရင္ ကေလး ၁ခုခု ၿဖစ္သြားမွာ စိုးရိမ္လုိ့ပါ။ ကြ်န္မရဲ့ Professional လမ္းေၾကာင္းက Programmer ပါ။ ၂၀၁၁မွFull-Time အလုပ္ လုပ္မယ္လို့ ဆံုးၿဖတ္ထားပါတယ္။ အေဖကေတာ့ ေၿပာပါတယ္။ Idleness ၿဖစ္ေနဦးမယ္တဲ့။ အလုပ္ၿပန္စတဲ့အခ်ိန္ က်ေတာ့ အမ်ားတကာထက္ ၂ဆေတာ့ ပိုလုပ္ရမွာေပါ့။ ၂ဆလည္း ပိုပင္ပန္းမွာပါပဲ။ အဓိက အလုပ္ဆက္ မလုပ္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက STRESS ဒဏ္ေၾကာင့္ ကေလးပ်က္က်မွာ စိုးရိမ္လို့ပါ။ ကေလးဆိုတာ လိုခ်င္တိုင္းလည္းမရပါဘူး။ ကြ်န္မ အေဖေၿပာသလို ကေလးကလည္း ကို္ယ္တုိ့နဲ့ ကံပါမွ၊ ထုိက္မွလည္းရတာပါ။

ဘာေၾကာင့္အလုပ္မလုပ္ရသလဲ၊ ဒီမွာပဲေမြးရတာလဲဆိုတာ ဒီေနရာကေနအားလံုးကို ကြ်န္မရဲ့ ခံစားခ်က္ေလးကို ရွင္းၿပခ်င္ပါ တယ္။ ကြ်န္မ ေမြးတဲ့အခ်ိန္ ဘယ္သူမွဒီကိုလာၿပီး မကူပါဘူး။ မထိန္းေပးႏိုင္ပါဘူး။ အေဖက ငယ္ငယ္ထဲက ကို္ယ့္အားကိုယ္ကိုး ႏိုင္ေအာင္ သင္ထားေပးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ခုခ်ိန္မွာအေဖခဏခဏေၿပာတဲ့စကားေလး၁ခြန္းက "ခံႏိုင္ရည္ရွိေအာင္ အားေမြးထားပါ" တဲ့။ ဒီမွာေမြးတာ ပိုက္ဆံအရမ္းကုန္ပါတယ္။ဒါေတာင္ NUH မွာၿပလို့။ PR လည္းၿဖစ္ေနလို့။ ၁ခါၿပ ၁လကို ၁၅၀ ၀န္းက်င္။ ဒါ ေတာင္မေမြးရေသးဘူး။ ေမြးၿပီးရင္ဘယ္ေလာက္ကုန္မလဲဆိုတာ စဥ္းေတာင္မစဥ္းစားရဲပါဘူး။ ကြ်န္မတို့ရဲ့ကေလးပဲဟာ။ ပိုက္ဆံ ကုန္ခ်င္သေလာက္ကုန္ပါေစ။ ပိုက္ဆံရွိေနလို့လဲမဟုတ္ပါဘူး။ အရာအားလံုးထက္ အေကာင္းတကာ အေကာင္းဆံုးၿဖစ္ခ်င္တာပါ။ အေဖကိုလည္း ရန္ကုန္ၿပန္ၿပီး ကိုယ္ေၾကာင့္အလုပ္ေတြပိုလာမွာ၊ အမ်ိဳးေတြလည္း ကိုယ္ေၾကာင့္အလုပ္ပိုလာမွာ၊ ဟိုဖက္ကလည္း ကိုယ္ေၾကာင့္အလုပ္ေတြပိုလာမွာကိုလည္း မလိုလားပါဘူး။ ကိုယ္ေမြးတဲ့အခ်ိန္ ေယာက်္ားကို ေဘးနားမွာရွိခ်င္တာလည္း ပါတာ ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ္ေမြးတဲ့အခ်ိန္ Singapore ရဲ့ထံုးစံအတုိင္း အလုပ္လုပ္ေနတဲ့သူတုိင္း ခြင့္၁ခါယူဖို့အေရး အေတာ္ကိုခက္ပါတယ္။

ကြ်န္မ ၄ႏွစ္မွာ အေဖက ပညာေတာ္သင္အေနနဲ့ UK ကိုသြားရတယ္။ ကြ်န္မ ၅တန္းတက္ခါနီးအခ်ိန္က်မွ ၿပန္လာတာ။ အဲဒီ အေတာ္အတြင္းေက်ာင္းကသူငယ္ခ်င္းေတြက "နင့္အေဖဘယ္မွာလဲ။ နင္က အေဖမရွိပဲေမြးလာတာမဟုတ္လား" ဆိုၿပီး ကြ်န္မကို အၿမဲတမ္း စကားလံုးေတြနဲ့ထိုးႏွက္ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ့ဆို ကြ်န္မကိုဆြဲဆိတ္ၾကတယ္။ ကြ်န္မလက္၂ဖက္လံုးမွာေက်ာင္းကၿပန္လာရင္ ဆိတ္ရာေတြခ်ည္းပဲ။ ေက်ာင္းကၿပန္လာတိုင္း ေက်ာင္းေၿပာင္းေပးဖို့ အေမကိုေၿပာရတာလည္းခဏခဏပဲ။ အေမဆို အဲဒီလိုေၿပာ လာရင္ တအားစိတ္ညစ္တာ။ ကြ်န္မ ဒီေက်ာင္းကိုရေအာင္ ခက္ခက္ခဲခဲထားခဲ့ရတာဆိုေတာ့ ေက်ာင္းေၿပာင္းရမယ္ဆုိအေမလန့္ ေနၿပီ။ အေဖ ၿပန္လာေတာ့ ကြ်န္မ ၁လေလာက္ေနမွ အေဖအနားကပ္တာ။ အေဖၿပန္ေရာက္ေတာ့ ကြ်န္မမွာ အေဖဆိုၿပီး အေဖကို လာလာ ေခ်ာင္းရတာအေမာ။ ေမြးလာမယ့္ ကေလးကို ကြ်န္မတို့နဲ့ ရင္အုပ္မကြာအၿမဲထားမွာပါ။ ကြ်န္မ ကေလးကို ေမြးၿပီး ၂ဖက္အိမ္မွာ (ရန္ကုန္မွာ)ပစ္ထားၿပီး ပိုက္ဆံ၁ခု အတြက္နဲ့ ဒီကို္ၿပန္ၿပီး အလုပ္လာလုပ္တာလည္း မလိုခ်င္ပါဘူး။ ကြ်န္မ ငယ္ငယ္ကခံစားခဲ့ ရသလို ကြ်န္မကေလးကို အေဖေကာ၊ အေမေကာ၊ မိစံုဖစံုရွိရဲ့ သားနဲ့တနယ္တေက်းမွာ ပစ္ထားတာ မ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွမလုပ္ဘူး။ ငယ္ငယ္ေလးကထဲက ႏုနယ္လွတဲ့ ကေလးရဲ့စိတ္ဓာတ္ကို သိမ္ငယ္စိတ္၀င္ေအာင္ မိဘမ်ားက မလုပ္သင့္ပါဘူး။ ကြ်န္မေတာင္ အေမနဲ့ အတူတူေနတာေတာင္ ဒီလို အေၿပာခံခဲ့ရင္ မိစံုဖစံုရွိရဲ့သားနဲ့ ခြဲေနရမယ္ဆိုရင္ စဥ္းစား ၾကည့္ေပါ့ရွင္။ မိစံုဖစံုေနခဲ့ရတဲ့ ကေလးနဲ့ အဖိုးအဖြားေတြနဲ့ေနခဲ့ ရတဲ့ကေလးကို ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္ မယ္ဆိုရင္ စိတ္ဓာတ္ေရးရာမွာ အေတာ္ကြာပါတယ္။ ကြ်န္မ ရွင္းၿပတာထက္ ၁ခ်ိန္လက္ေတြ့မွာ ၿမင္လာမွာပါ။ ကြ်န္မရဲ့ခံစားခ်က္ကို သေဘာေပါက္ေလာက္ၿပီ ထင္ပါတယ္။

ကြ်န္မ Singapore မွာဘာေၾကာင့္ေမြးလဲဆိုတာ ...
- ၂ဖက္မိဘကို ကိုယ္ေၾကာင့္အလုပ္မပိုေစခ်င္ပါဘူး
- ကေလးကို မိဘနဲ့ ရင္အုပ္မကြာ အတူရွိေနခ်င္ပါတယ္
- အေကာင္းတကာ အေကာင္းဆံုးၿဖစ္ေအာင္ေပးခ်င္ပါတယ္

၁ခ်ိဳ့ေတြဆို ကြ်န္မကို ရန္ကုန္မွာပဲ ၿပန္ေမြးဖို့ိကို အတင္းကာေရာ တိုက္တြန္းၾကပါတယ္။ ကြ်န္မေၿပာခ်င္တာက ကြ်န္မတို့ ၂ေယာက္ရဲ့ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္နဲ့ပဲ ဘ၀ကိုၿဖတ္သန္းခြင့္ၿပဳပါ။ ဘ၀ခရီးကို ၂ေယာက္အတူ ေလွ်ာက္လွမ္းေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ၾကမ္းခ်င္လည္း ၾကမ္းမယ္။ ဒါေတြကိုလည္း ၾကိဳေတြးၿပီးသားပါ။ ဘ၀ခရီးကိုခံႏိုင္ရည္ရွိေအာင္ ၾကိဳးစားေနပါတယ္ဆိုတာ

ေတာင့္တမိေသာ အစားအေသာက္မ်ား

အခုတေလာ စားခ်င္ေနတာေတြ အရမ္းမ်ား ေနတယ္။ ကိုယ္ခ်က္တဲ့ဟင္း မစားခ်င္ပဲ အၿပင္က အစား ဆန္းဆန္း ေတြ စားခ်င္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ေရာက္မွပဲ တစ္၀တစ္ၿပဲ စားေတာ့မယ္။ ဒီမွာက ၾကက္သား၊ ၀က္သား၊ ပုဇြန္၊ ၿပည္ၾကီးငါး ဒါေတြနဲ့ပဲအပတ္တိုင္းစားေနရတာ ၃ႏွစ္ေက်ာ္ပါၿပီ။

• မုန့္ဟင္းခါး(အမ်ားကသိၾကတာ အင္းယားလမ္းမၿဖဴ မုန့္ဟင္းခါး)ကို ပဲေၾကာ္၊ ငါးဖယ္ေၾကာ္ၿဖင့္ ပဲသီး အစိမ္းေတာင့္ အနည္းငယ္၊ သံပုရာသီးအနည္းငယ္ညစ္ၿပီး ၂ပြဲေလာက္ တစ္ထိုင္တည္းစားခ်င္ေနတာ။ ပါဆယ္တစ္ပြဲ ထပ္ထည့္ ေန့လယ္စာပါ စားလို့ရတယ္ေလ။ လူကေသးေသးေလးေပမယ့္ အရမ္းအစား ၾကီးပါတယ္။
• ဆီခ်က္ကိုဆီခ်က္မထည့္ပဲ၁ပြဲ၊ ဘဲဆီဗူးသုတ္၊ ဘဲအရည္ခြံသုတ္၊ ဘဲေၿခေထာက္သုတ္ထိုင္ၿပီး တစ္ထိုင္ တည္း စားခ်င္လိုက္တာ။ တစ္ထိုင္တည္း စားလို့ကုန္ပါတယ္။ အဲဒီေလာက္ေတာင္ အစားပုတ္တာ။ လူက ေပါင္၉၀ ေလာက္ပဲရွိတာ။ မယံုႏိုင္စရာၾကီးေနာ္။
• အဲဒီလမ္း၂၀ကပဲ ၀က္သားေပါင္းကို ဂ်င္းပါးပါးလွီးၿပီး အခ်ဥ္ရည္နဲ့တို့စားခ်င္ပါရဲ့။
• Oriental House က Dim Sum ကိုလည္းစားခ်င္တယ္။ ၀က္နံရိုး၊ ပုဇြန္ဖက္ထုတ္၊ ႏိုင္လြန္ပုဇြန္၊ အစရွိသၿဖင့္
• အမ်ားၾကီးပဲ။ အရင္တုန္းကဆိုရင္ အရင္ေစ်းနဲ့ ၂၀၀၀ဖိုးေလာက္ကို ပါဆယ္ဆြဲၿပီး တစ္ေယာက္ထဲ စား တာ။ ဟီး..ဟီး...။
• စမ္းေခ်ာင္းကမင္းလမ္း မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ရခိုင္ေတြဖြင့္တာ။ ေရခူသုပ္စပ္စပ္ေလး၂ပြဲ၊ ပုဇြန္ကင္... ရွိသမွ် အကင္ေပါင္းစံုစားခ်င္လိုက္တာ။
• ဆာေတး၂ပြဲေလာက္ကေတာ့ အသာေလးပဲ။ ၿပီးေတာ့ ၾကက္ကင္၊ အဆီဗူးကင္က ၅ကင္ေလာက္၊ရုံးပေတသီးကင္၊ ဟူး...။
• ကုလားၾကက္သားသုတ္။
• ေရႊဇင္ေယာ္က Mandalay နန္းလတ္၊ အၾကြပ္ေရွာင္ ၁ပြဲ။
• စိန္ပန္းၿပာက Mandalay ၿမီးရွည္၊ အဲဒါထက္ Mandalay ဗထူးကြင္းနားကၿမီးရွည္္။
• လမ္းေဘးဆုိင္က ၀က္သားတုတ္ထိုးကို စိမ္ေၿပနေၿပထုိင္စားခ်င္၏။
• ေကာက္ညင္းေပါင္းကို အၿဖဴနဲ့ငခ်ိတ္ကို ႏွမ္းေထာင္းမ်ားမ်ား၊ အုန္းသီးဖတ္အေပၚကၿဖဴးလို့။
• ေခါပုတ္မဲမဲကိုေၾကာ္ၿပီး သၾကားေလးနဲ့တုိ့စားခ်င္လွ၏။
• ရန္ကုန္က ေတာသည္ေတြေရာင္းတဲ့ဆီက ဂဏန္းကို ကိုယ္တုိင္ခ်က္ၿပီး ဂဏန္းေရၿပန္ဆီက်န္ စားခ်င္ တယ္။
• ငါးသေလာက္ဥေၾကာ္စားခ်င္တယ္။
• ငါးရံအူဟင္းစားခ်င္တယ္။
• ၾကာဇံခ်ည္းပဲကိုအရည္နဲ့၀က္သားေၾကးအိုး၊ ဒီကေၾကးအိုးေတြက ၁ခုခုလိုေနသလိုပါပဲ။
• ဆိတ္ဦးေႏွာက္ဟင္း။
• အမွတ္တရဆိုင္က ရွမ္းငါးထမင္းနယ္ကို ဂ်ဳးၿမစ္ကိုက္ၿပီးစားခ်င္တယ္။
• ေခါက္ဆြဲသုတ္ကို ဟင္းခါးပူပူေလးနဲ့စားခ်င္လိုက္တာ။
• ပုဇြန္ခြက္ေၾကာ္သုတ္လည္းစားခ်င္တယ္။
• ေရႊရင္ေအး၊ မုန့္လက္ေဆာင္းေသာက္ခ်င္တယ္။
• ေရႊပုဇြန္က ကူဖီးေရခဲမုန့္၊ ေခ်ာကလက္ကိတ္ (ေခ်ာကလက္ကိတ္ပဲသိတာ။ ဘယ္လိုေခၚမွန္းမသိ၊ ေဘး နားမွာေၿမပဲပါတယ္)။
• ပလို့ေၿပာင္းဖူးစားခ်င္တယ္။ စီးစီးေလး။ တစ္ထိုင္တည္းစားလို့ကေတာ့ ၅ဖူးေလာက္က အသာေလးပဲ။
• ငါးရံဆန္ေလာဟင္းခ်ိဳ ေသာက္ခ်င္လို္က္တာ။
• ပုဇြန္ထုတ္အၾကီးၾကီးကို ကင္ၿပီး သံပုရာသီးေလးညစ္ၿပီး စားခ်င္တယ္။
• ပူစီနံခ်ပ္တနီးေထာင္းစားခ်င္တယ္။
• မဂိုလမ္း ဗလီေအာက္က ဆိတ္ခါးပတ္စားခ်င္တယ္။
• ငပိရည္က်ိဳေတာင္မွ ေရွာင္ေနရတယ္။ စားရင္ေသြးတုိးလို့။ ငပိရည္က်ိဳကိုလည္း ၁ႏွစ္ေလာက္ေရွာင္ရ ဦးမယ္။
  
• ၿမစ္ၿပဳတ္၊ ကန္စြန္းရြက္ၿပဳတ္၊ တမာခ်ဥ္၊ ပဲတီခ်ဥ္တုိ့ၿဖင့္ တို့စားလိုက္ရရင္။
  
  ေၾသာ္ ... ကြ်န္မဘ၀ကသနားစရာ.. ဟင္းးးးးးးး

ခ်ဥ္ၿခင္းတပ္ေနတာေတြပါ။ ဘယ္မွာရွာရမလဲေနာ္။ သတိရရင္က်န္တာေတြ ထပ္ၿဖည့္ဦးမယ္။ ရန္ကုန္ေရာက္ရင္ အစားအေသာက္ အရမ္းေသာင္းက်န္းတာ။ ေအာင့္ထားရဦးမယ္။ ရန္ကုန္ၿပန္ဖို့ ၂လေလာက္ေတာင္ လိုေသးတယ္ ...

အစားအေသာက္မီးလိုေတာက္ ... ဟီးးးးးးးးးးး

Singapore ရဲ့အိမ္သူၾကီးတာ၀န္

Singapore မွာေနလာတာ ၃ႏွစ္ေက်ာ္ပါၿပီ။ စေရာက္ကတည္းက အိမ္သူၾကီးလုပ္လာတာပါ။ အိမ္သူၾကီးဆိုတာ အရာအားလံုး ကို၁ေယာက္တည္း တာ၀န္ယူ ေၿဖရွင္းေပးရတာပါ။ အိမ္ရွင္စည္းကမ္းအတိုင္း ေနတယ္။ စာခ်ဳပ္ပါ စည္းကမ္း အတိုင္းလိုက္နာ တယ္။ ၁ပတ္၁ခါ အလွည့္နဲ့ သန့္ရွင္းေရးလုပ္ရပါတယ္။ မလုပ္လုိ့ကေတာ့ ကြ်န္မ အၿမဲတမ္းပြစိပြစိပဲ။ အိမ္လာ အိပ္တဲ့သူေတြကုိ လည္း တာ၀န္ဘယ္ေတာ့မွမယူပါဘူး။ ကိုယ္ဟာကိုယ္ တာ၀န္ယူႏိုင္ရင္ေတာ့ ရပါတယ္။ မည္သူ၁ဦး၁ေယာက္မွ အိမ္သူၾကီး တာ၀န္ကို ယူေလ့မရွိ။ အိမ္သူၾကီးက လူမုန္းမ်ား တတ္ပါတယ္။ အိမ္လာလည္တဲ့သူေတြ ၁ခ်ိဳ့ဆို စည္းကမ္း၁စက္မွမရွိပါဘူး။ စားၿပီးသားပန္းကန္ေတြ မေဆး၊ ပို္ေနေသာ ထမင္းက်န္၊ ဟင္းက်န္ေတြကို ဒီအတုိင္းလြင့္ပစ္၊ ေရကို ဗုန္းေဗာလေအာ၂နာရီ ၾကာ၊၃နာရီၾကာေအာင္ခ်ိဳးတဲ့သူေတြ၊ သူမ်ား ခ်က္ၿပီးသားဟင္းေတြ အလကားအေခ်ာင္ရလိုစိတ္နဲ့ စားခ်င္မႈေတြ၊ အမႈိက္ပံုးသြန္ရ မွာရြံတဲ့သူေတြ ဒီ Singapore မွာ Apartment မွာစုေပါင္းေနတဲ့သူေတြ ေန့စဥ္ၾကံဳေတြ့ေနရတဲ့ ၿပသာနာေတြပါပဲ။ အလုပ္က ၿပန္လာလို့ေမာလာတုိင္း ဒီၿပသာနာေတြနဲ့ ေန့စဥ္ၾကံဳေတြ့ ေၿဖရွင္းေနရတာ။

ကြ်န္မတရားမွ်တစြာနဲ့ပဲက်င့္သံုးပါတယ္။ ဘာလုပ္လုပ္ Sharing ပါပဲ။ Divided by ပါ။ အိမ္ငွားတဲ့ ေစ်းကိုလာငွားတဲ့သူ ေတြကိုအမွန္ေစ်းပဲေၿပာပါတယ္။ PUB ကေတာ့လစဥ္မမွန္ပါဘူး။ လာတဲ့ Bill အေပၚမူတည္ၿပီး Bill ၿပၿပီး Divided ပါ။

၁ခ်ိဳ့အိမ္သူၾကီးေတြဆုိငွားတဲ့အိမ္ေစ်းကိုအမွန္္မေၿပာပါဘူး ၁ေယာက္ခ်င္းဆီကို အၿပတ္ေစ်းေၿပာလို္က္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့အိမ္သူၾကီး ကို လုပ္ေကြ်းရာက်မေနဘူးလား။ အိမ္သူၾကီးက ငွားတဲ့စရိတ္ေပးစရာမလိုေတာ့ပဲ အလကားေနအေခ်ာင္ရလိုက္ၿခင္းပါ။ ဒါကေတာ့ ကြ်န္မအၿမင္ေၿပာရရင္ ေခါင္းပံုၿဖတ္ၿခင္း (သို့မဟုတ္) အၿမတ္ၾကီးစားၿခင္းပါပဲ။ ဗမာအခ်င္းခ်င္းပဲဗ်ာ။ ပင္ပင္ပန္းပန္းပိုက္ဆံရွာ၊ under pressure and stress ေတြနဲ့ ေနေနရသူေတြအေပၚမွာ ကိုယ္ခ်င္းစာနာစိတ္ကေလး မထားသင့္ဘူးလားရွင္။

လူတိုင္းရဲ့အႏွိမ္ခံေနရေသာကြ်န္မဘ၀

ကြ်န္မ PR ရထားေပမယ့္ လူအမ်ားစုထင္တာ Dependent PR လို့ပဲထင္ထားၾကတာ။ ကြ်န္မရထားတာ Professional Skilled Worker PR ပါ။ ကိုယ္ဟာကိုယ္ေလ်ာက္ၿပီးရလာတာပါ။ Dependent PR မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလိုေၿပာလို့လဲ ကြ်န္မ ကို ဘ၀င္ၿမင့္လိုက္တာ။ ေလလံုးက ထြားလိုက္တာလို့ မၿမင္ေစခ်င္ဘူး။ ကြ်န္မကိုႏွိမ္ခဲ့တဲ့သူေတြကို ကြ်န္မအလုပ္နဲ့ သက္ေသ ၿပခ်င္တယ္။ နာမည္ၾကီး အဆိုေတာ္ ေယာင္းမနဲ့ စကားေၿပာတယ္။ ေၾသာ္ ညီမက အိမ္ေထာင္ၾကသြားေတာ့ အလိုလို PR ၿဖစ္ၿပီေလ။ ဒါကေၿပာစရာမွ မလိုတာတဲ့။ ကြ်န္္မေလ ေဒါသ ထြက္လိုက္တာဆိုတာမေၿပာပါနဲ့ေတာ့။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အထင္ၾကီးေန လို့လဲ ယေန့အခ်ိန္ထိ အပ်ိဳၾကီးၿဖစ္ေန တာေပါ့။ ကြ်န္မနဲ့ေတြ့တိုင္း အၿမဲတမ္္း ႏွိမ္ခ်ဆက္ဆံတတ္တာ။ လူေတြက ဘာလ္ို့ တစ္ဖက္ သက္ အၿမင္နဲ့ ဆံုးၿဖတ္ၾကတာလဲ။ လူတုိင္းမွာ သူ့အရည္အခ်င္းနဲ့ သူပါ။ လူ၁ေယာက္ကို အေပၚယံၾကည့္ၿပီး ဒီလူရဲ့ အရည္အခ်င္း၊ စိတ္ဓာတ္၊ အေတြးအေခၚကို ဆံုးၿဖတ္လို့မရပါဘူး။ အလကားေနရင္း ႏွိမ္ခ်လို့ မရပါဘူး။
ွ
Singapore မွာကြ်န္မ ၾကည့္မရတာ ဗမာ ဗမာအခ်င္းခ်င္းကူညီရုိင္းပင္းမယ္လို့စိတ္မကူးဘူး။ ဘယ္ေနရာမွာဘယ္လို ႏွိပ္ကြပ္ ရမလဲ။ ဘယ္သူကိုမနာလိုၿဖစ္ရင္ ေကာင္းမလဲပဲ ၾကည့္ေနၾကတာ။ မုဒိတာ မပြားႏိုင္ၾကဘူးလား။ ဗမာေတြစိတ္ဓာတ္ ယခုအခ်ိန္ ထိ ေအာက္တန္းက်ေနလို့လဲ ဗမာၿပည္ မၾကီးပြား မတိုးတက္လို့ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကရတာ။ ဗမာေတြရဲ့စိတ္ဓာတ္ ကိုၿပင္ၾကၿပီး မုဒိတာ စိတ္ေလးထားၾကပါလို့ .....

PR ေၾကာင့္ အလုပ္ထြက္လိုက္ရေသာ ကြ်န္မ

ကြ်န္မ PR မတင္ခင္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ စဥ္းစားရပါတယ္။ PR တင္မယ္လို့ ရံုးကိုေၿပာလိုက္ရင္ PR တင္တဲ့အတြက္ ေၾကာင့္အလုပ္ထြက္လိုက္ရလို့္ EP ကို Cancel လုပ္လို္က္ရင္ Social Visit Pass က ၂ပတ္ပဲရမယ္။ ရံုးကထိုးေပး လိုုက္လို့ ကြန္မ Bond ထိုးရရင္ၿပသာနာ။ ကြ်န္မ အတြက္ ေတာ္ေတာ္ကိုစဥ္းစားရၾကပ္ပါတယ္။ အကယ္လို့ ရံုးကထိုးေပးလိုက္ လို့ Co., ကအရံႈးေပၚေနရင္ Applicant က Rejected ပါ။ ကြ်န္မမတင္ခင္ ေတာ္ေတာ္ စံုစမ္းရပါေသးတယ္။ ေရွ့က တင္ထားတဲ့ ရုံးက ေထာက္ခံထားတဲ့ လူေတြ အားလံုး Rejected ေတြပါပဲ။ ကိုယ္တုိင္တင္ရင္ ကြ်န္မအလုပ္ထြက္ရမယ္ဆို တာၾကိဳေတြးထား ၿပီးသားပါ။ PR ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္တင္ၿပီး Approved ၿဖစ္ထားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေလာေလာဆယ္ ကြ်န္မ အလုပ္ထြက္လိုက္ရ ပါၿပီ။ ကြ်န္မနဂိုကတည္းက အလုပ္ထြက္ခ်င္ေနတာ။ ပိုေကာင္းသြားတာေပါ့။ ၂လစာေတာင္ အေလ်ာ္ရ လိုက္ေသး။

ကြ်န္မရဲ့ Position က PHP Programmer။ EP ကိုင္ထားေပမယ့္ လစာက S Pass လစာပဲရွိပါတယ္။ ကြ်န္မအတြက္ ဒါေတြကအေရးမၾကီးပါဘူး။ အဓိက က Working Experience ရဖို့ပုိအေရးၾကီးပါတယ္။ စလုပ္လုပ္ခ်င္း Programs ေရးရတယ္။ ၿပီးေတာ့ တၿဖည္းၿဖည္းနဲ့ Photoshop နဲ့ Design ဆြဲရတဲ့ Designer ေရာက္သြားၿပန္ေရာ။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ Problem Solving Maker ၿဖစ္သြားၿပန္ေရာ။ Teachers ေတြရဲ့ Wireless Connection Problem ေတြ၊ Projector and Visualizer Problem ေတြ၊ Set-up Projector and Visualizer Problem ေတြ ေၿဖရွင္းရတယ္။ တစ္္ဆက္တည္း ၿပင္ရင္နဲ့ၿပသာနာ ဘယ္လိုေၿဖရွင္းရလဲဆိုတဲ့ စာပါသင္ရေသးတယ္။ ၁ခ်ိဳ့ေတြက နားေထာင္ ၾကတယ္။ ၁ခ်ိဳ့ေတြက ဒီအလုပ္က သူတို့အလုပ္မဟုုတ္ဘူးဆိုတာ ခံယူထားၾကတယ္။ Projector ေၿဖရွင္းရတာ မလြယ္ကူ ပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလ ေက်ာင္းသားစာသင္ခံုနဲ့အေပၚကိုတက္ရတယ္။ Senior ကိုေခၚတိုင္းဘယ္ေတာ့မွမလာပါဘူး။ ၿပဳတ္မ်ား သာက်သြားလို့ကေတာ့ ၁ခါတည္းေဆးရံုပဲ။

ဆရာ၊ဆရာမ ၆၈ ေယာက္ Problems ကိုေန့တိုင္းေၿဖရွင္းရပါတယ္။ ရုံးမွာ ၁နာရီၿပည့္ေအာင္ ထိုင္ခံုမွာမထုိင္ဘူးပါဘူး။ လစဥ္ လကုန္တိုင္း ဖိနပ္၁ရံအၿမဲ၀ယ္ရတယ္။ ၿပသာနာၿဖစ္လို့သြားေၿဖရွင္းရတို္င္း ကြ်န္မေနရာနဲ့ေတာ္ေတာ္ေ၀းပါတယ္။ 5 minutes ေလာက္လမ္းေလွ်ာက္ရပါတယ္။ ၁ခါ၁ရံ Advertisement အေရးၾကီးၿပီဆိုတိုင္း Marketing ကအၿမဲေခၚပါ တယ္။ ခ်က္ ခ်င္းေၿဖရွင္းရပါတယ္။ မရွင္းလို့ကေတာ့လူေရွ့သူေရွ့ အဆဲခံရပါတယ္။ ကြ်န္မ အၿမဲတမ္းငိုရတယ္။

ကိုယ္လုပ္တဲ့ေနရာမွာ ကိုယ္အထက္ကလူက ကိုယ့္အေပၚေကာင္းဖ္ို့ အရမ္းအေရးၾကီးပါတယ္။ ကြ်န္မဆိုလိုတာက ၿပသာနာ၁ခုၿဖစ္ လာၿပီဆိုလ်င္ Team Work ရွိဖို့လိုပါတယ္။ ကြ်န္မ Mobile ကို 24 hours ဖြင့္ထားရပါတယ္။ Senior ဆီကို ၁ေယာက္ ေယာက္က Phone ေခၚတိုင္း I can handle it. It's okay. No Problem လုိုုု့ အၿမဲတမ္းေၿပာတတ္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ ကြ်န္မကိုအဲဒီေနရာကိုသြားခိုင္းပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ Sorry Myo, Thank you! Thank you! တဲ့။ ေၿဖရွင္းၿပီလို့ ေနရာ ၿပန္မေရာက္ခင္မွာ ေနာက္၁ေနရာကိုထပ္သြားရၿပန္တယ္။ Senior က အၿမဲတမ္း Server Room ထဲမွာ အိပ္ေနတာ ပါပဲ။ တာ၀န္အရမ္းၾကီးလာၿပီဆိုရင္ ကြ်န္မကိုပဲအၿမဲတမ္း In charge ဆိုၿပီးလုပ္ခိုင္းပါတယ္။ တာ၀န္ကို အၿမဲတမ္းေရွာင္ တတ္ပါတယ္။ Senior နဲ့ပတ္သက္တဲ့ Complaint ေတြက ကြ်န္မဆီကိုပဲလာၾကတယ္။ အၿမဲတမ္း ယဥ္ေက်းစြာနဲ့ ေၿပာဆိုၿပီး ၿပန္ေၿဖရွင္းေပးရတယ္။ ၁ခါ၁ရံ Senior အတြက္ Cover Letter ေရးေပးရပါတယ္။ Cover Letter ေရးရတဲ့ သေဘာက Senior ကို Complaint ေတြေၾကာင့္ အလုပ္မၿပဳတ္ေအာင္ဖာေထးေပးရပါတယ္။ Senior က Singaporean စစ္စစ္။ Singaporean ေတြနဲ့အလုပ္လုပ္ရင္ သတိထားပါ။ ၿပသာနာကို ကိုယ့္အေပၚ က်မလာေအာင္ အေရွာင္အတိမ္ အရမ္းေကာင္းပါေၾကာင္း။ ၿမန္မာဆိုလ်င္ေတာ္ေတာ္ကို အထင္ေသးပါေၾကာင္း၊ ၿမန္မာေတြအားနာတတ္တာကို အခြင့္အေရး အရမ္းယူတတ္ပါတယ္။

ကြ်န္မ Senior ကအေၾကာင္းအရာ၁ခုကို ေၿပာရင္ထပ္ခါထပ္ခါပဲ။ 5 Minutes ေန ၁ခါလာေၿပာတယ္။ ေနာက္ 5 Minutes ေန ေနာက္၁ခါလာေၿပာပါတယ္။ ၁ခါ၁ရံအလုပ္မွာ Concentrate လုပ္လို့မရပါဘူး။ လာေၿပာရင္လဲ ေသခ်ာ နားေထာင္ရေသး။ Senior က Breakfast စားေနခ်ိန္၊ Lunch စားေနခ်ိန္ Phone လာလို့ကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ အေရးၾကီးၾကီး ဘယ္သူေခၚ ေခၚ မကိုင္ပါဘူး။ ၁ခါက CEO Phone ေခၚေတာ့ ကြ်န္မကလည္း Director of School အခန္းထဲမွာဆိုေတာ့ Silence လုပ္ထားပါတယ္။ Senior ကို CEO က Phone မကိုင္တဲ့အတြက္ေခၚဆူပါတယ္။ အဆူခံရၿပီး အခန္းထဲၿပန္ ေရာက္လာေတာ့ ကြ်န္မပါ အဆူခံရပါတယ္။ ကြ်န္မ Phone ကို Silence လုပ္ထားလို့တဲ့။ ဘာဆိုင္လဲေနာ္။ ကြ်န္မ မၾကိဳက္ဆံုးက လူေရွ့သူေရွ့ အဆူခံံ အေၿပာခံရၿခင္းပါ။ ကြ်န္မ VP, Manager တို့ အဆူခံခဲ့ ရဘူးတယ္။ အခန္းထဲေခၚဆူေတာ့ ၂ေယာက္ထဲဆုိေတာ့ ၿပသာနာမရွိဘူးေပါ့။ ကြ်န္မ လုပ္တာကိုင္တာမွားလို့ဆူခံရတာ ေက်နပ္ပါတယ္။

ကြ်န္မအလုပ္မွာေတာ္ေတာ္သည္းခံၿပီးလုပ္ရတာပါ။ ကြ်န္မအလုပ္ထြက္ဖို့ ေသခ်ာသြားတာကေတာ့ Computer နဲ့ပတ္သက္ တာေတြ အကုန္လံုးကုိ Bar Code လိုက္ကပ္ရတာပါ။ တာ၀န္ေပးတာက ၂ေယာက္။ ၃ရက္နဲ့ အၿပီးလုပ္ရတာပါ။ တာ၀န္ အရမ္းၾကီးတာၿဖစ္တဲ့အတြက္ Senior ကအရင္ဆံုးေခါင္းေရွာင္သြားပါတယ္။ Acer Laptop အလံုး ၂၀၀၊ HP Desktop အလံုး ၈၀၊ Dell Laptop ၁၈ လံုး၊ Projector အလံုး ၄၉ လံုး လုိက္ကပ္ရပါတယ္။ ကံအဆိုးဆံုးက Company စ ေထာင္ကတည္းကလက္ရွိအခ်ိန္ထိအကုန္လုပ္ရပါတယ္။ အေဆာင္ ၄ေဆာင္၊ အထပ္ ၃ထပ္ကို ၁ခန္း၀င္ ၁ခန္းထြက္ လုိက္ရွာၿပီး Bar Code လို္က္ကပ္ရတာ။ မနက္ ၈ နာရီကေန ည ၆နာရီ ထိ္လုပ္ရတာပါ။ Senior ကေၿပာလိုက္ေသးတယ္။ Report ေရးပါ။ Bar Code No က ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္သူဟာလဲဆိုတာ။ Auditor လာစစ္ရင္ မသိမွာစိုးလို့တဲ့။ ေကာင္းၾကေသး ရဲ့လား။ အဆိုးဆံုးက Projector ကိုကပ္တဲ့ေနရာေတြပါပဲ။ ထိုင္ခံုနဲ့တက္၊ ေၿခဖ်ားေလးေထာက္ၿပီး ကပ္ရတာပါပဲ။ က်န္ေသး တာ ၁ခုက Security Camera ကိုကပ္ဖို့ပါ။ ေလွကားနဲ့တက္မွာပဲရမွာ။ Seniorကို အခ်ိဳသာဆံုးစကားနဲ့ အကူအညီ ေတာင္းေတာ့ မကူညီီႏိုင္ပါတဲ့။ ေကာင္းေရာ။ ကြ်န္မလည္း Ignore ပဲ။

From Wednesday to Friday ေပါင္းနာရီ ၃၀ လုပ္လိုက္တာ ေနာက္၁ပတ္ Medical Leave ယူလိုက္ရတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္တိုင္းေၿခေထာက္အရမ္းနာတာ မ်က္ရည္ေတာက္ေတာက္က်ရတဲ့အထိပါပဲ။ ေနာက္ေန့က်ေတာ့ Senior ကခြင့္ ၂ရက္ထပ္ယူေတာ့ ကြ်န္မေၿခေတာက္ကအရင္အတုိင္းပါပဲ။

ဒီလိုနဲ့ July 1 မွာ အလုပ္ထြက္ဖို့ ကြ်န္မလံုး၀ေသခ်ာသြားပါေတာ့တယ္။ IT ရဲ့ VP ကၿပန္မေရာက္ေတာ့ Submit လုပ္ခြင့္ကလည္း မရေသး။ July 3 မွာ လူေလ်ာ့တဲ့အထဲမွာ ပါသြားၿပီ ေလ်ာ္ေၾကးလည္းရလိုက္ေတာ့ ကြ်န္မအတြက္ပိုေကာင္း သြားတာပါပဲ။ လူေလ်ာ့တဲလို့ေၿပာေပမယ့္ PR ၿဖစ္လို့ထြက္လိုက္ရတာ ပိုေသခ်ာပါတယ္။ Singapore မွာ ရွိတဲ့ Co., တိုင္းဒီလိုပါပဲ။ ကြ်န္မလုပ္ခဲ့တဲ့အလုပ္ကို လက္မလြဲခဲ့ရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ Senior က Phone ေသခ်ာေပါက္ေခၚမွာပါ။ ကြ်န္မကလည္း Phone ကို ၂၄ နာရီ Silence ပါ။

ကြ်န္မ Original Post က Programmer။ ကြ်န္မ ကိုယ္က္ိုကိုယ္ေခါင္းစဥ္တပ္ထားတာ Programmer CUM Designer CUM IT Support....